Otwórz serce
My śpiewamy, a ty milczysz,
smutne są też twoje słowa,
przez te lata ból wymazał
z twej pamięci lekcję śpiewu.
Czy to miłość jeszcze boli,
choć po ranach nie ma śladów,
może inne dawne sprawy,
sen normalny odbierają?
Otwórz serce-przyjacielu,
pokaż ludziom swoje dłonie,
może będzie trochę boleć,
ale sny będą spokojne.
Wtedy inny świat zobaczysz:
piękne kwiaty, słońce, drzewa,
wtedy poznasz nowe życie
w którym chce się śpiewać.
E.G. 2008.
Rozmyślania wiosenne
Kocham piękne dni majowe,
ostre słońce, świergot ptaków,
kocham wtedy obcych ludzi,
widzę dużo więcej braci.
Słońce budzi nowe życie,
zakończyło sen zimowy,
a dziewczęta pięknym strojem,
powodują zawrót głowy.
Obserwuję ruch uliczny,
jak na filmie przyśpieszonym,
ludzie biegną tak jak mrówki,
nadrabiają dni stracone.
Naraz słońce się schowało,
wyszła szarość na ulicę,
jakaś chmura zasłoniła
uśmiechy w całej dzielnicy.
E.G.2008.
Powiew wiosny
To nic, że czas rozjaśnił
na głowie twoje włosy,
naznaczył bruzdą czoło,
przygasił smutne oczy.
Lecz jednak coś zostawił,
dla ciebie- to zatrzymał;
wspomnienia jednej wiosny
i śmiech młodej dziewczyny.
To nic, że nic nie wyszło
z tamtych, naiwnych marzeń,
lecz one ciągle żyją,
choć znikły kalendarze.
Wiele wspomnień umknęło,
zginęło gdzieś po drodze,
lecz powiew jednej wiosny,
do ciebie wciąż przychodzi.
E.G. kwiecień 2008.
Co zostało?
Co zostało z dawnych marzeń,
które są w mojej pamięci?
Może uśmiech jest podobny,
oraz moje dobre chęci?
Co zostało z tych obrazów,
które często przypominam?
Małe drzewka w górę poszły,
a ja się do ziemi zginam.
Co zostało z tych sylwetek,
które dawną miłość budzą?
Piękno znikło, został smutek,
-często nie poznaję ludzi.
Co bym zmienił w swoim życiu,
gdybym jeszcze się narodził?
Chciałbym zmienić tylko siebie
i mieć więcej dni "pogodnych".
E.G. marzec 2008
Wiosna
Czuję pierwszy powiew wiosny,
bo już wiatr inaczej śpiewa,
widzę też zielone pąki
na gałązkach moich drzewek.
Budzi mnie wesołe słońce,
uciekają sny zimowe,
powracają młode myśli
i znikają bóle głowy.
Może się wybiorę w podróż
i pochodzę po Beskidach,
wchłonę górski zapach lasu,
na polance się położę.
Jeszcze jestem, czuję życie,
gdy wędruję górskim szlakiem,
kocham tamte krajobrazy
i zazdroszczę wtedy ptakom.
E.G. marzec 2008.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz