Antosia
Ciężko stać na nogach,
jeszcze trudniej chodzić,
ciągle się przewracam,
na swej pierwszej drodze.
Nawet mały paproch
jest dla mnie przeszkodą,
już mnie wszystko boli,
a najwięcej nogi.
Mama bije brawo,
babcia się uśmiecha,
radość w całym domu,
a mnie chce się płakać.
Chociaż często padam,
ale zawsze wstaję,
oby to nie stało
się moim zwyczajem.
E.G.
Babcia
Gdzie będziesz moja babciu
gdy ja będę dorosła,
czy będziesz mnie widziała,
latem, zimą, wiosną?
Czy będziesz spoglądała
na moje przyszłe drogi,
czy będziesz ostrzegała,
że mogę zmoczyć nogi?
Czy nadal będziesz miała
wszystkich w swej opiece,
czy będziesz też kochała,
jak mnie i moje dzieci?
Kto im zaplecie warkocze,
przytuli, kiedy zapłaczą,
kto wytrze łzy dziecięce
i zawsze im przebaczy?
Bose kobiety
Widzę tamte kobiety
na tle piaszczystej drogi,
gdy niosą buty w rękach
i mają bose nogi.
Gdy doszły do miasteczka,
to stopy odkurzyły,
obmyły polną rosą,
buciki założyły.
Od razu się zmieniły,
i jakby wypiękniały,
schowały lustereczka
i znów się uśmiechały.
To były dawne czasy,
już nie ma tamtej drogi,
a buty teraz inne,
tak jak i inne nogi.
Bieg do kariery
Biegniesz przez życie do swego
celu,
innych wyrzucasz ze swojej
drogi,
nawet na miłość nie możesz
czekać,
tak jest ci pilno, by zmienić
progi.
Idziesz do góry, bo niszczysz
słabych,
widzisz już tylko swoją
karierę.
Ten, kto nie walczy w twoich
szeregach,
ten jest dla ciebie, już tylko
zerem.
Kiedy już jesteś na samym
szczycie,
patrzysz na ludzi, a widzisz
czeki,
już cię nie cieszą wielkie
pieniądze,
zgubiłeś radość w tym swoim
świecie.
We własnym domu jesteś
samotny,
czasem wspominasz odległe
lata,
gdy byłeś biedny jak mysz
kościelna,
lecz poznawałeś swojego
brata..
Boję się ruszyć do odpowiedzi
Chmury jesienne wiszą na niebie,
co chwilę płyną krople po szybach,
ostatnie liście drgają na drzewach,
wszystko za oknem szarość pokrywa.
W takiej to chwili marzę o słońcu,
wspominam dawne noce lipcowe,
gorączkę żniwną z zapachem potu
i duże wozy, pełne snopów zboża.
Wspomnienia przyszły w taką pogodę,
gdy deszcz ze śniegiem coraz większy pada,
chmury się stały jeszcze ciemniejsze,
po parapecie bębnią kulki gradu.
Tęsknię za swoim pierwszym tornistrem,
za ławką, w której grałem w Cymbergaja,
za swym kolegą Stasiem, co odszedł,
Troskliwą Panią i naszą klasą całą.
Już w mojej klasie są puste miejsca,
pewnie wezwano ich do odpowiedzi,
ja się schowałem w ostatniej ławce,
nie odrobiłem lekcji, cichutko siedzę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz