niedziela, 2 lutego 2014

Budzisz się Polsko, Cmentarz na wzgórzu, Ciągle czekam, Co mnie cieszy?, Chciałbym polecieć, Chciałem być, Cisza

Budzisz się Polsko

Budzisz się Polsko,
witasz swych synów,
których przez lata
nie doceniano,
dopiero teraz
dajesz ordery,
tym których bito
i poniżano.

Niektórzy byli
o krok od śmierci,
innych zabito
strzałem w tył głowy,
wielu spoczywa
w nieznanym grobie
i nikt tam wieńca
im nie położy.

Pokaż nazwiska
swych bohaterów,
odsłoń nazwiska,
morderców-katów,
niech się nie kryją
pod innym szyldem,
nie opluwają
rodzonych braci.

Już nie wystarczy,
chodzić w pielgrzymce,
trzeba coś robić
dla swego kraju.
Niech kat czy złodziej
trzęsie portkami,
niech wie, że wszyscy
go rozpoznają.
E.G.2007.

Cmentarz na wzgórzu

Tysiące świateł migają nocą,
już nie ma gwaru, zaległa cisza,
żywi odeszli do swoich domów,
a szepty zmarłych- tylko drzewa słyszą.
Z daleka widać rozmowy świateł,
które coś mówią nieznanym głosem;
jedne dostojne palą się równo,
a inne szybko, gasną przed czasem.
Wiatr dyryguję tą martwą ciszą,
a drzewa szumią smutną melodię,
opary dymu niby kadzidła
niosą modlitwy prosto w obłoki.
Ciemno jest tylko pod samym murem,
bo kiedyś miejsce ktoś tak oznaczył,
że nie poświęcił im tamtej ziemi-
może, dlatego te znicze płaczą.

Ciągle czekam

Chciałbym już teraz odnaleźć ciebie,
wziąć cię pod rękę i iść przed siebie
i nie oglądać tych ulic szarych,
ani tych ludzi- smutnych i starych.
Pewnie już nigdy się nie spotkamy,
bo odleciały najpiękniejsze lata,
tylko tęsknota ciągle ta sama,
tak jak i tamte wiosenne kwiaty..
Czasem przychodzisz nocą głęboką,
coś opowiadasz, a może zwodzisz?
Może też myślisz, że się spotkamy
i w nowym życiu mnie wynagrodzisz?

Co mnie cieszy?

Nie oczekuję uśmiechu
losu,
boję się bardzo gwałtownej
zmiany,
nie nęcą mnie już uroki
miasta,
ani powroty nad samym
ranem.
Cieszy mnie teraz piękne
słoneczko,
co chce ogrzewać jeszcze me
ciało,
cieszy mnie także szczebiot
mej wnuczki
i spokój dni tych, co mi
zostały.
Lubię spacery po cichym
lesie,
słucham w zadumie, gdy
ptaszek śpiewa,
cieszą mnie zwykłe codzienne
sprawy,
znajduję piękno w szumiących
drzewach

Chciałbym polecieć

Chciałbym polecieć ponad obłoki,
wyciągnąć ręce jak skrzydła ptaka,
zobaczyć ziemię z małymi ludźmi,
bez głodu, ognia, więzienia, kata.
A gdybym nawet wzniósł się do góry
i tam szybował przez jedną chwilę,
to zawsze wrócę do swej natury
i znów obudzę się tym, kim jestem.
I znów zobaczę tych samych ludzi,
te same twarze-kolor szarości,
zapach oleju na korytarzach,
żadnych uśmiechów, gestów radości.
Ale i tutaj słońce zawita,
gdy drzewko staje na korytarzu,
dzieci na gwiazdkę szykują stroje,
czekają w oknach na Mikołaja.

Chciałem być

Chciałem zawsze być mądry,
szybko dążyć do celu,
gardzić tymi, co za mną,
nie być jednym z tych wielu.
Ref.
Pobłogosław mnie Panie,
jak zwykłego człowiek,
który idzie powoli,
a dochodzi do celu.
Chciałem zawsze być piękny,
być zdobywcą na drodze,
miłość mierzyć do ciała,
kroczyć prosto po lodzie.
Ref.
Pobłogosław mnie Panie..
Chciałem też być bogaczem,
dostać wszystko na tacy,
lecz jednego się bałem,
zwykłej codziennej pracy.
Ref.
Pobłogosław mnie Panie..
Lecz Ty na mnie spojrzałeś,
i Twa wola nie taka,
zamiast stworzyć kwiatuszek,
to stworzyłeś pijaka.
Ref.
Pobłogosław mnie Panie..
Jednak dałeś nadzieję,
wymierzając mi karę,
może, kiedy powstanę,
znów odnajdę swą wiarę.
Ref.
Pobłogosław mnie Panie..

Cisza

Zwiastuje burzę i huragany,
przynosi lęk przed tym nieznanym.

Jednak potrzebna przy śnie głębokim,
gdy już zmęczenie, zamknie ci oczy.
Czasem przeraża nowa przemiana,
może i lepiej, że jej nie znamy.

Wtedy nachodzą mnie myśli czarne,
boję się wtedy, że mnie ogarnie.
Co mi przyniesie złowroga cisza?
Może ostrzega, lecz jej nie słyszę.

Najbardziej boję się takiej ciszy,
kiedy już nikt, mnie nie usłyszy.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz