Dzień trzeci
Dzień już trzeci całe życie.
Boże, co mi jest sądzone?
Ty wybaczasz tez złoczyńcom,
weź mnie na swą boską stronę.
Niech zobaczę Twoje słonce,
niech poczuję zapach kwiatów,
niech zobaczę uśmiech dziecka,
a nie tylko twarze katów.
Ja nie mogę już uciekać,
stoję przed wysoką ścianą,
zapomniałem swej modlitwy,
wstaję rano załamany.
Czy zło samo istnieć może
czy ta przepaść będzie wieczna?
Chwyć mnie mocno Panie Boże,
chwyć mnie mocno jak człowieka.
Dzień Kobiet
Dostałam kwiatek na moje święto,
mąż mi go kupił, ten mój kochany,
ale już później to ja nie spałam,
a chłopy pili do rana.
Po co te święto i te imprezy
i na śmietniku przywiędłe kwiaty.
Ja nie chcę więcej takiej obłudy,
oraz widoku męża i brata.
Może to święto potrzebne komuś,
niechaj je nazwie jako marcowe.
Ja wolę zwykły codzienny nastrój,
i tylko miłe mężowskie słowa.
A tak naprawdę to jednak marzę,
by czasem dostać od męża kwiaty.
Później wyskoczyć może na lody,
troszeczkę poznać innego świata.
Gra
Jakie karty nam pokażą,
ci co teraz wygrywają,
czy uczciwą grę prowadzą,
jakie w tali karty mają?
Ja do stołu nie podchodzę,
mogę tylko obserwować,
karty wciąż ten sam wykłada,
czy nie bierze ich z rękawa?
Ciągle łudzę się nadzieją,
że dożyję takich czasów,
kiedy ujrzę grę uczciwą
z bankierem Polakiem.
Jak na razie czarno widzę,
bo już jestem prawie stary,
nie pamiętam gry uczciwej,
chyba, że grały gitary..
E.G.11.2007.
Gniazdo
Odleciałeś- tak jak orzeł
szlakiem wędrujących ptaków,
szukasz szczęścia w obcym kraju,
jakbyś chciał tam spotkać brata.
Nie masz miejsca w swoim kraju,
poszukujesz swego gniazda.
Ktoś cię skazał na wygnanie
-taka jest okrutna prawda.
Gdy masz szczęście-to osiądziesz
i odnajdziesz dobrych ludzi,
obyś jednak nie zapomniał,
kim ty jesteś, skąd pochodzisz?.
Kto zostanie w naszym kraju;
dom zbuduje, posadzi drzewa,
kto wychowa nasze dzieci
i nauczy je pacierza?
E.G. marzec 2008.
Gdzie byłeś Mikołaju?
Gdzie byłeś Mikołaju,
gdy ja byłem mały,
nie mogłeś mnie odnaleźć
czy bałeś się wystrzałów?
A może nie wiedziałeś,
że tam są biedne dzieci,
lub zakaz wstępu miałeś,
do tej wojennej strefy?
Czy miałem ja choinkę,
gdy przychodziły święta?
Chyba byłem zbyt mały,
bo świąt też nie pamiętam.
Teraz już moja wnuczka
czeka na Mikołaja,
choć dzieci w jej przedszkolu,
prawdy się domyślają.
E.G.11.2007.
Gdy ktoś porzuca narodzone dziecię
Gdy ktoś porzuca narodzone dziecię,
ograbia starców bije ubogich,
a ty przecierasz przerażone oczy,
jakbyś nie wiedział, w jakim żyjesz świecie.
Gdy na twych oczach wyrosły fortuny,
bo pierwszy milion może być kradziony?
Ty machasz ręką i zapłacisz mandat,
bo ty nie jesteś przez nich oznaczony.
A gdy przechodzisz koło żebraka,
to spójrz mu w oczy, nie odwracaj głowy,
może pomyślisz o ludzkim losie,
który dla ciebie teraz jest łaskawy.
A Boga nigdy nie szukaj w przestworzach,
ani na pięknym, lecz dalekim niebie.
Szukaj wśród ludzi, których spotykasz,
bo On jest blisko, może koło ciebie.
Gdy już masz dosyć reguł tego świata,
jesteś bezsilny, bo nic się nie zmienia,
odetchnij chwilę i bądź spokojny,
zło zawsze wraca do swoich korzeni.
Prześlij mi uśmiech podniebną drogą, prześlij go wiatrem, a nawet deszczem,będzie on dla mnie wielką nagroda. Może go znajdziesz w wierszu..
niedziela, 2 lutego 2014
Czasem pogadam, Co jest ważniejsze?, Czy jeszcze się spotkamy?,Co powiesz dziecku?
Czasem pogadam
Z obcymi ludźmi czasem
pogadam,
kiedy mnie myśli spokój
skradają,
wtedy wyrzucam gniew
utajony
i słowa, które gdzieś
zalegają.
Czuję się wtedy jak po
spowiedzi
z bagażem grzechów długo
noszonych,
jakbym wyrzucił niedobre
buty
co uwierały stopy
zmęczone.
Spokój przychodzi, albo
odwiedza,
by później czmychnąć
niespodziewanie,
tak jak panienka, która
się boi,
że ją słoneczko z miłym
zastanie.
2007 r.
Co jest ważniejsze?
Zacząłem dzisiaj filozofować;
nie wiem, dlaczego to mi się stało,
przyszło mi na myśl pewne pytanie.
Co jest ważniejsze, rozum czy ciało?
Rozum mi mówi, to oczywiste,
w fizyce tylko, jest ciało stałe.
Ja tu kieruję, wszystko układam,
gdy mnie zabraknie, to nie ma ciała.
Ciało zadrżało, zaczęło krzyczeć,
popatrz ty na mnie okularniku;
Niejeden dla mnie postradał głowę,
a innych głupot to już nie zliczę.
Rozum posmutniał i spuścił głowę,
bo takim faktom nie mógł zaprzeczyć,
jednak wynalazł ważny argument,
spokojnym głosem wyrok orzeka.
Gdy mnie zabraknie, to ty umierasz,
stoczą cię szybko groźne nałogi.
To ze mną jesteś prężny i silny,
jak mnie odrzucisz, jesteś ubogi.
Już otrzymałem swoją odpowiedz,
co w naszym życiu jest bardzo ważne.
Jest zdrowy rozum i zdrowe ciało
wtedy gdy żyją z sobą w przyjaźni.
Czy jeszcze się spotkamy?
Poznałem ciebie, gdy szłaś ulicą,
wśród wielu innych mijanych ludzi,
poznałem ciebie po twoich oczach,
których wspomnienie tęsknotę budzi.
Mogłem cię wtedy chwycić za rękę,
lecz oniemiałem przez jedną chwilę.
Ta chwila była jednak za długa,
bo już zniknęłaś mi w obcym tłumie.
Nie mogłem sobie tego wybaczyć,
że nie pobiegłem wtedy za tobą,
może bym wtedy mógł ci wyjaśnić,
dlaczego los był, dla nas tak srogi.?
Często chodziłem tamtą ulicą,
patrzyłem w oczy zdziwionych kobiet,
miałem nadzieje, że się pojawisz
i tak jak wtedy, kochany-powiesz.
Co powiesz dziecku
Co kiedyś powiesz swojemu dziecku,
gdy już będzie dorosłe,
powiesz że mogłeś naprawiać Polskę,
lecz wtedy byłeś osłem?
Jak będą żyły dzieci i wnuki,
teraz od ciebie zależy,
bo ty wybierzesz uczciwych ludzi
albo zwykłych szalbierzy.
Zamiast głosować w czasie wyborów,
ty w domu będziesz czekał,
to wiedz, że nie masz żadnego prawa,
na taką Polskę narzekać.
Z obcymi ludźmi czasem
pogadam,
kiedy mnie myśli spokój
skradają,
wtedy wyrzucam gniew
utajony
i słowa, które gdzieś
zalegają.
Czuję się wtedy jak po
spowiedzi
z bagażem grzechów długo
noszonych,
jakbym wyrzucił niedobre
buty
co uwierały stopy
zmęczone.
Spokój przychodzi, albo
odwiedza,
by później czmychnąć
niespodziewanie,
tak jak panienka, która
się boi,
że ją słoneczko z miłym
zastanie.
2007 r.
Co jest ważniejsze?
Zacząłem dzisiaj filozofować;
nie wiem, dlaczego to mi się stało,
przyszło mi na myśl pewne pytanie.
Co jest ważniejsze, rozum czy ciało?
Rozum mi mówi, to oczywiste,
w fizyce tylko, jest ciało stałe.
Ja tu kieruję, wszystko układam,
gdy mnie zabraknie, to nie ma ciała.
Ciało zadrżało, zaczęło krzyczeć,
popatrz ty na mnie okularniku;
Niejeden dla mnie postradał głowę,
a innych głupot to już nie zliczę.
Rozum posmutniał i spuścił głowę,
bo takim faktom nie mógł zaprzeczyć,
jednak wynalazł ważny argument,
spokojnym głosem wyrok orzeka.
Gdy mnie zabraknie, to ty umierasz,
stoczą cię szybko groźne nałogi.
To ze mną jesteś prężny i silny,
jak mnie odrzucisz, jesteś ubogi.
Już otrzymałem swoją odpowiedz,
co w naszym życiu jest bardzo ważne.
Jest zdrowy rozum i zdrowe ciało
wtedy gdy żyją z sobą w przyjaźni.
Czy jeszcze się spotkamy?
Poznałem ciebie, gdy szłaś ulicą,
wśród wielu innych mijanych ludzi,
poznałem ciebie po twoich oczach,
których wspomnienie tęsknotę budzi.
Mogłem cię wtedy chwycić za rękę,
lecz oniemiałem przez jedną chwilę.
Ta chwila była jednak za długa,
bo już zniknęłaś mi w obcym tłumie.
Nie mogłem sobie tego wybaczyć,
że nie pobiegłem wtedy za tobą,
może bym wtedy mógł ci wyjaśnić,
dlaczego los był, dla nas tak srogi.?
Często chodziłem tamtą ulicą,
patrzyłem w oczy zdziwionych kobiet,
miałem nadzieje, że się pojawisz
i tak jak wtedy, kochany-powiesz.
Co powiesz dziecku
Co kiedyś powiesz swojemu dziecku,
gdy już będzie dorosłe,
powiesz że mogłeś naprawiać Polskę,
lecz wtedy byłeś osłem?
Jak będą żyły dzieci i wnuki,
teraz od ciebie zależy,
bo ty wybierzesz uczciwych ludzi
albo zwykłych szalbierzy.
Zamiast głosować w czasie wyborów,
ty w domu będziesz czekał,
to wiedz, że nie masz żadnego prawa,
na taką Polskę narzekać.
Budzisz się Polsko, Cmentarz na wzgórzu, Ciągle czekam, Co mnie cieszy?, Chciałbym polecieć, Chciałem być, Cisza
Budzisz się Polsko
Budzisz się Polsko,
witasz swych synów,
których przez lata
nie doceniano,
dopiero teraz
dajesz ordery,
tym których bito
i poniżano.
Niektórzy byli
o krok od śmierci,
innych zabito
strzałem w tył głowy,
wielu spoczywa
w nieznanym grobie
i nikt tam wieńca
im nie położy.
Pokaż nazwiska
swych bohaterów,
odsłoń nazwiska,
morderców-katów,
niech się nie kryją
pod innym szyldem,
nie opluwają
rodzonych braci.
Już nie wystarczy,
chodzić w pielgrzymce,
trzeba coś robić
dla swego kraju.
Niech kat czy złodziej
trzęsie portkami,
niech wie, że wszyscy
go rozpoznają.
E.G.2007.
Cmentarz na wzgórzu
Tysiące świateł migają nocą,
już nie ma gwaru, zaległa cisza,
żywi odeszli do swoich domów,
a szepty zmarłych- tylko drzewa słyszą.
Z daleka widać rozmowy świateł,
które coś mówią nieznanym głosem;
jedne dostojne palą się równo,
a inne szybko, gasną przed czasem.
Wiatr dyryguję tą martwą ciszą,
a drzewa szumią smutną melodię,
opary dymu niby kadzidła
niosą modlitwy prosto w obłoki.
Ciemno jest tylko pod samym murem,
bo kiedyś miejsce ktoś tak oznaczył,
że nie poświęcił im tamtej ziemi-
może, dlatego te znicze płaczą.
Ciągle czekam
Chciałbym już teraz odnaleźć ciebie,
wziąć cię pod rękę i iść przed siebie
i nie oglądać tych ulic szarych,
ani tych ludzi- smutnych i starych.
Pewnie już nigdy się nie spotkamy,
bo odleciały najpiękniejsze lata,
tylko tęsknota ciągle ta sama,
tak jak i tamte wiosenne kwiaty..
Czasem przychodzisz nocą głęboką,
coś opowiadasz, a może zwodzisz?
Może też myślisz, że się spotkamy
i w nowym życiu mnie wynagrodzisz?
Co mnie cieszy?
Nie oczekuję uśmiechu
losu,
boję się bardzo gwałtownej
zmiany,
nie nęcą mnie już uroki
miasta,
ani powroty nad samym
ranem.
Cieszy mnie teraz piękne
słoneczko,
co chce ogrzewać jeszcze me
ciało,
cieszy mnie także szczebiot
mej wnuczki
i spokój dni tych, co mi
zostały.
Lubię spacery po cichym
lesie,
słucham w zadumie, gdy
ptaszek śpiewa,
cieszą mnie zwykłe codzienne
sprawy,
znajduję piękno w szumiących
drzewach
Chciałbym polecieć
Chciałbym polecieć ponad obłoki,
wyciągnąć ręce jak skrzydła ptaka,
zobaczyć ziemię z małymi ludźmi,
bez głodu, ognia, więzienia, kata.
A gdybym nawet wzniósł się do góry
i tam szybował przez jedną chwilę,
to zawsze wrócę do swej natury
i znów obudzę się tym, kim jestem.
I znów zobaczę tych samych ludzi,
te same twarze-kolor szarości,
zapach oleju na korytarzach,
żadnych uśmiechów, gestów radości.
Ale i tutaj słońce zawita,
gdy drzewko staje na korytarzu,
dzieci na gwiazdkę szykują stroje,
czekają w oknach na Mikołaja.
Chciałem być
Chciałem zawsze być mądry,
szybko dążyć do celu,
gardzić tymi, co za mną,
nie być jednym z tych wielu.
Ref.
Pobłogosław mnie Panie,
jak zwykłego człowiek,
który idzie powoli,
a dochodzi do celu.
Chciałem zawsze być piękny,
być zdobywcą na drodze,
miłość mierzyć do ciała,
kroczyć prosto po lodzie.
Ref.
Pobłogosław mnie Panie..
Chciałem też być bogaczem,
dostać wszystko na tacy,
lecz jednego się bałem,
zwykłej codziennej pracy.
Ref.
Pobłogosław mnie Panie..
Lecz Ty na mnie spojrzałeś,
i Twa wola nie taka,
zamiast stworzyć kwiatuszek,
to stworzyłeś pijaka.
Ref.
Pobłogosław mnie Panie..
Jednak dałeś nadzieję,
wymierzając mi karę,
może, kiedy powstanę,
znów odnajdę swą wiarę.
Ref.
Pobłogosław mnie Panie..
Cisza
Zwiastuje burzę i huragany,
przynosi lęk przed tym nieznanym.
Jednak potrzebna przy śnie głębokim,
gdy już zmęczenie, zamknie ci oczy.
Czasem przeraża nowa przemiana,
może i lepiej, że jej nie znamy.
Wtedy nachodzą mnie myśli czarne,
boję się wtedy, że mnie ogarnie.
Co mi przyniesie złowroga cisza?
Może ostrzega, lecz jej nie słyszę.
Najbardziej boję się takiej ciszy,
kiedy już nikt, mnie nie usłyszy.
Budzisz się Polsko,
witasz swych synów,
których przez lata
nie doceniano,
dopiero teraz
dajesz ordery,
tym których bito
i poniżano.
Niektórzy byli
o krok od śmierci,
innych zabito
strzałem w tył głowy,
wielu spoczywa
w nieznanym grobie
i nikt tam wieńca
im nie położy.
Pokaż nazwiska
swych bohaterów,
odsłoń nazwiska,
morderców-katów,
niech się nie kryją
pod innym szyldem,
nie opluwają
rodzonych braci.
Już nie wystarczy,
chodzić w pielgrzymce,
trzeba coś robić
dla swego kraju.
Niech kat czy złodziej
trzęsie portkami,
niech wie, że wszyscy
go rozpoznają.
E.G.2007.
Cmentarz na wzgórzu
Tysiące świateł migają nocą,
już nie ma gwaru, zaległa cisza,
żywi odeszli do swoich domów,
a szepty zmarłych- tylko drzewa słyszą.
Z daleka widać rozmowy świateł,
które coś mówią nieznanym głosem;
jedne dostojne palą się równo,
a inne szybko, gasną przed czasem.
Wiatr dyryguję tą martwą ciszą,
a drzewa szumią smutną melodię,
opary dymu niby kadzidła
niosą modlitwy prosto w obłoki.
Ciemno jest tylko pod samym murem,
bo kiedyś miejsce ktoś tak oznaczył,
że nie poświęcił im tamtej ziemi-
może, dlatego te znicze płaczą.
Ciągle czekam
Chciałbym już teraz odnaleźć ciebie,
wziąć cię pod rękę i iść przed siebie
i nie oglądać tych ulic szarych,
ani tych ludzi- smutnych i starych.
Pewnie już nigdy się nie spotkamy,
bo odleciały najpiękniejsze lata,
tylko tęsknota ciągle ta sama,
tak jak i tamte wiosenne kwiaty..
Czasem przychodzisz nocą głęboką,
coś opowiadasz, a może zwodzisz?
Może też myślisz, że się spotkamy
i w nowym życiu mnie wynagrodzisz?
Co mnie cieszy?
Nie oczekuję uśmiechu
losu,
boję się bardzo gwałtownej
zmiany,
nie nęcą mnie już uroki
miasta,
ani powroty nad samym
ranem.
Cieszy mnie teraz piękne
słoneczko,
co chce ogrzewać jeszcze me
ciało,
cieszy mnie także szczebiot
mej wnuczki
i spokój dni tych, co mi
zostały.
Lubię spacery po cichym
lesie,
słucham w zadumie, gdy
ptaszek śpiewa,
cieszą mnie zwykłe codzienne
sprawy,
znajduję piękno w szumiących
drzewach
Chciałbym polecieć
Chciałbym polecieć ponad obłoki,
wyciągnąć ręce jak skrzydła ptaka,
zobaczyć ziemię z małymi ludźmi,
bez głodu, ognia, więzienia, kata.
A gdybym nawet wzniósł się do góry
i tam szybował przez jedną chwilę,
to zawsze wrócę do swej natury
i znów obudzę się tym, kim jestem.
I znów zobaczę tych samych ludzi,
te same twarze-kolor szarości,
zapach oleju na korytarzach,
żadnych uśmiechów, gestów radości.
Ale i tutaj słońce zawita,
gdy drzewko staje na korytarzu,
dzieci na gwiazdkę szykują stroje,
czekają w oknach na Mikołaja.
Chciałem być
Chciałem zawsze być mądry,
szybko dążyć do celu,
gardzić tymi, co za mną,
nie być jednym z tych wielu.
Ref.
Pobłogosław mnie Panie,
jak zwykłego człowiek,
który idzie powoli,
a dochodzi do celu.
Chciałem zawsze być piękny,
być zdobywcą na drodze,
miłość mierzyć do ciała,
kroczyć prosto po lodzie.
Ref.
Pobłogosław mnie Panie..
Chciałem też być bogaczem,
dostać wszystko na tacy,
lecz jednego się bałem,
zwykłej codziennej pracy.
Ref.
Pobłogosław mnie Panie..
Lecz Ty na mnie spojrzałeś,
i Twa wola nie taka,
zamiast stworzyć kwiatuszek,
to stworzyłeś pijaka.
Ref.
Pobłogosław mnie Panie..
Jednak dałeś nadzieję,
wymierzając mi karę,
może, kiedy powstanę,
znów odnajdę swą wiarę.
Ref.
Pobłogosław mnie Panie..
Cisza
Zwiastuje burzę i huragany,
przynosi lęk przed tym nieznanym.
Jednak potrzebna przy śnie głębokim,
gdy już zmęczenie, zamknie ci oczy.
Czasem przeraża nowa przemiana,
może i lepiej, że jej nie znamy.
Wtedy nachodzą mnie myśli czarne,
boję się wtedy, że mnie ogarnie.
Co mi przyniesie złowroga cisza?
Może ostrzega, lecz jej nie słyszę.
Najbardziej boję się takiej ciszy,
kiedy już nikt, mnie nie usłyszy.
Antosia, Babcia, Bose kobiety, Bieg do kariery, Boję się ruszyć do odpowiedzi,
Antosia
Ciężko stać na nogach,
jeszcze trudniej chodzić,
ciągle się przewracam,
na swej pierwszej drodze.
Nawet mały paproch
jest dla mnie przeszkodą,
już mnie wszystko boli,
a najwięcej nogi.
Mama bije brawo,
babcia się uśmiecha,
radość w całym domu,
a mnie chce się płakać.
Chociaż często padam,
ale zawsze wstaję,
oby to nie stało
się moim zwyczajem.
E.G.
Babcia
Gdzie będziesz moja babciu
gdy ja będę dorosła,
czy będziesz mnie widziała,
latem, zimą, wiosną?
Czy będziesz spoglądała
na moje przyszłe drogi,
czy będziesz ostrzegała,
że mogę zmoczyć nogi?
Czy nadal będziesz miała
wszystkich w swej opiece,
czy będziesz też kochała,
jak mnie i moje dzieci?
Kto im zaplecie warkocze,
przytuli, kiedy zapłaczą,
kto wytrze łzy dziecięce
i zawsze im przebaczy?
Bose kobiety
Widzę tamte kobiety
na tle piaszczystej drogi,
gdy niosą buty w rękach
i mają bose nogi.
Gdy doszły do miasteczka,
to stopy odkurzyły,
obmyły polną rosą,
buciki założyły.
Od razu się zmieniły,
i jakby wypiękniały,
schowały lustereczka
i znów się uśmiechały.
To były dawne czasy,
już nie ma tamtej drogi,
a buty teraz inne,
tak jak i inne nogi.
Bieg do kariery
Biegniesz przez życie do swego
celu,
innych wyrzucasz ze swojej
drogi,
nawet na miłość nie możesz
czekać,
tak jest ci pilno, by zmienić
progi.
Idziesz do góry, bo niszczysz
słabych,
widzisz już tylko swoją
karierę.
Ten, kto nie walczy w twoich
szeregach,
ten jest dla ciebie, już tylko
zerem.
Kiedy już jesteś na samym
szczycie,
patrzysz na ludzi, a widzisz
czeki,
już cię nie cieszą wielkie
pieniądze,
zgubiłeś radość w tym swoim
świecie.
We własnym domu jesteś
samotny,
czasem wspominasz odległe
lata,
gdy byłeś biedny jak mysz
kościelna,
lecz poznawałeś swojego
brata..
Boję się ruszyć do odpowiedzi
Chmury jesienne wiszą na niebie,
co chwilę płyną krople po szybach,
ostatnie liście drgają na drzewach,
wszystko za oknem szarość pokrywa.
W takiej to chwili marzę o słońcu,
wspominam dawne noce lipcowe,
gorączkę żniwną z zapachem potu
i duże wozy, pełne snopów zboża.
Wspomnienia przyszły w taką pogodę,
gdy deszcz ze śniegiem coraz większy pada,
chmury się stały jeszcze ciemniejsze,
po parapecie bębnią kulki gradu.
Tęsknię za swoim pierwszym tornistrem,
za ławką, w której grałem w Cymbergaja,
za swym kolegą Stasiem, co odszedł,
Troskliwą Panią i naszą klasą całą.
Już w mojej klasie są puste miejsca,
pewnie wezwano ich do odpowiedzi,
ja się schowałem w ostatniej ławce,
nie odrobiłem lekcji, cichutko siedzę.
Ciężko stać na nogach,
jeszcze trudniej chodzić,
ciągle się przewracam,
na swej pierwszej drodze.
Nawet mały paproch
jest dla mnie przeszkodą,
już mnie wszystko boli,
a najwięcej nogi.
Mama bije brawo,
babcia się uśmiecha,
radość w całym domu,
a mnie chce się płakać.
Chociaż często padam,
ale zawsze wstaję,
oby to nie stało
się moim zwyczajem.
E.G.
Babcia
Gdzie będziesz moja babciu
gdy ja będę dorosła,
czy będziesz mnie widziała,
latem, zimą, wiosną?
Czy będziesz spoglądała
na moje przyszłe drogi,
czy będziesz ostrzegała,
że mogę zmoczyć nogi?
Czy nadal będziesz miała
wszystkich w swej opiece,
czy będziesz też kochała,
jak mnie i moje dzieci?
Kto im zaplecie warkocze,
przytuli, kiedy zapłaczą,
kto wytrze łzy dziecięce
i zawsze im przebaczy?
Bose kobiety
Widzę tamte kobiety
na tle piaszczystej drogi,
gdy niosą buty w rękach
i mają bose nogi.
Gdy doszły do miasteczka,
to stopy odkurzyły,
obmyły polną rosą,
buciki założyły.
Od razu się zmieniły,
i jakby wypiękniały,
schowały lustereczka
i znów się uśmiechały.
To były dawne czasy,
już nie ma tamtej drogi,
a buty teraz inne,
tak jak i inne nogi.
Bieg do kariery
Biegniesz przez życie do swego
celu,
innych wyrzucasz ze swojej
drogi,
nawet na miłość nie możesz
czekać,
tak jest ci pilno, by zmienić
progi.
Idziesz do góry, bo niszczysz
słabych,
widzisz już tylko swoją
karierę.
Ten, kto nie walczy w twoich
szeregach,
ten jest dla ciebie, już tylko
zerem.
Kiedy już jesteś na samym
szczycie,
patrzysz na ludzi, a widzisz
czeki,
już cię nie cieszą wielkie
pieniądze,
zgubiłeś radość w tym swoim
świecie.
We własnym domu jesteś
samotny,
czasem wspominasz odległe
lata,
gdy byłeś biedny jak mysz
kościelna,
lecz poznawałeś swojego
brata..
Boję się ruszyć do odpowiedzi
Chmury jesienne wiszą na niebie,
co chwilę płyną krople po szybach,
ostatnie liście drgają na drzewach,
wszystko za oknem szarość pokrywa.
W takiej to chwili marzę o słońcu,
wspominam dawne noce lipcowe,
gorączkę żniwną z zapachem potu
i duże wozy, pełne snopów zboża.
Wspomnienia przyszły w taką pogodę,
gdy deszcz ze śniegiem coraz większy pada,
chmury się stały jeszcze ciemniejsze,
po parapecie bębnią kulki gradu.
Tęsknię za swoim pierwszym tornistrem,
za ławką, w której grałem w Cymbergaja,
za swym kolegą Stasiem, co odszedł,
Troskliwą Panią i naszą klasą całą.
Już w mojej klasie są puste miejsca,
pewnie wezwano ich do odpowiedzi,
ja się schowałem w ostatniej ławce,
nie odrobiłem lekcji, cichutko siedzę.
Zmierzch, Polne kwiaty,Nie uciekaj od miłości, Gdzie są ci Twoi żołnierze?, Kocham życie, Tarcza antyrakietowa
Zmierzch
Już zmierzch przybywa
do moich myśli,
zasłania oczy mgłą
szarobiałą,
za moim oknem pustka
i ciemność,
moje marzenia gdzieś
uleciały.
Niektóre myśli jeszcze
się bronią,
te narodzone w promieniach
słońca,
choć są zmęczone trudami
życia,
nie pragną walki szybko
zakończyć.
Pewnie by chciały ulecieć
w górę,
pofrunąć razem ze sznurem
ptaków,
znaleźć krainę przyjazną
szczęściu,
gdzie dużo słońca i polnych
kwiatów.
21.10.07.
Polne kwiaty
Czas już oznaczył nasze oblicza,
lecz dla mnie jesteś królową.
Nie obdaruję ciebie brylantem,
ale przytulę i powiem:
Dobrze, że jesteś ze mną, na co dzień
i tyle masz cierpliwości,
dobrze, że umiesz czasem ustąpić,
nie okazując wrogości.
Pójdę na spacer na stare łąki,
i powspominam te nasze lata,
potem ułożę mały bukiecik,
jak kiedyś z polnych kwiatów.
Może nad ranem te polne kwiaty,
w twoim pokoju położę
i o twe zdrowie Boga poproszę,
a inne sprawy odłożę.
Nie uciekaj od miłości
Nie uciekaj od miłości,
poznaj miłość z każdej strony,
kochaj piękne panny, wdowy,
zostaw tylko cudze żony.
Bardzo smaczny jest ten owoc,
tak jak owoc ogrodnika,
gdy go skradnie młody chłopiec,
później z ogrodu umyka.
Nie uciekaj..
Trudno spojrzeć komuś w oczy,
gdy sumienie sygnał daje,
nie wiesz jeszcze, czy zna prawdę,
czy też tylko- tak udaje?
Nie uciekaj..
Gorzej, gdy masz rude włosy,
to od razu idź na księdza,
bo twój kod cię zawsze wyda,
chyba, że to ruda- zdradza męża.
Nie uciekaj..
Najfajniejsze są rozwódki,
wciąż o pierwszym pamiętają
i się mszczą za każdym razem,
kiedy z innym się kochają
Nie uciekaj..
Gdzie są ci twoi żołnierze?
Dziarski dziadku-bohaterze,
gdzie są ci twoi żołnierze?
Gdzie plutony i kompanie,
ilu dziś na apel stanie?
Pewnie idą raźnym krokiem,
pod świętego Piotra wzrokiem.
Patrzą z góry na kolegów,
zapraszają do szeregu.
Kiedyś była armia cała,
teraz garstka was została.
Może ten, co znicz zapala,
kiedyś mocno knutem walił.
Później wywiózł z Mokotowa,
po kryjomu ciało chował.
Ile grobów pod gruzami,
ile miejsc jeszcze nieznanych?
Tyle pytań mi przychodzi,
ale nie znam odpowiedzi.
Nadal jest odkryta rana,
kiedy prawda nie jest znana.
Kocham życie
Młody byłem, mało piłem,
chociaż za tym już tęskniłem.
Wiem, że wielki talent miałem,
jednak trochę pić się bałem,
ale miły był ten smak,
więc nuciłem sobie tak:
Kocham życie, kocham picie,
co za życie jest bez picia?
Straszna nuda i radości brak.
Starszy byłem, dużo piłem,
wiele planów zawaliłem.
Skutki picia dobrze znałem,
lecz za bardzo je kochałem,
ale miły był ten smak,
więc nuciłem sobie tak:
Kocham życie, kocham picie,
co za życie jest bez picia?
Straszna nuda i radości brak.
Kiedy siwe włosy miałem,
swego picia już się bałem.
Piłem wtedy w samotności
i nie czułem już radości.
Już musiałem czuć ten smak,
więc nuciłem sobie tak:
Całe życie, tylko picie,
kac prowadzi mnie przez życie,
tylko rozpacz i radości brak.
Ktoś sprostował moją drogę,
obdarzył duszę pogodą.
Zaprzestałem swego picia
i poznałem inne życie.
Obrzydł mi gorzały smak,
wtedy już śpiewałem tak:
Albo picie, albo życie,
kocham życie to bez picia,
jest nadzieja i radości smak.
Tarcza antyrakietowa
Gdy nie masz zbroi
i nie masz miecza,
nie szukaj tarczy,
lepiej uciekaj.
Bo gdy dwa wilki
warczą na siebie,
nie podchodź blisko,
bo cię rozerwą.
Później przy uczcie,
będą wspominać;
Dobry był człowiek,
szkoda, że jedynak.
E.G, 2008.
Już zmierzch przybywa
do moich myśli,
zasłania oczy mgłą
szarobiałą,
za moim oknem pustka
i ciemność,
moje marzenia gdzieś
uleciały.
Niektóre myśli jeszcze
się bronią,
te narodzone w promieniach
słońca,
choć są zmęczone trudami
życia,
nie pragną walki szybko
zakończyć.
Pewnie by chciały ulecieć
w górę,
pofrunąć razem ze sznurem
ptaków,
znaleźć krainę przyjazną
szczęściu,
gdzie dużo słońca i polnych
kwiatów.
21.10.07.
Polne kwiaty
Czas już oznaczył nasze oblicza,
lecz dla mnie jesteś królową.
Nie obdaruję ciebie brylantem,
ale przytulę i powiem:
Dobrze, że jesteś ze mną, na co dzień
i tyle masz cierpliwości,
dobrze, że umiesz czasem ustąpić,
nie okazując wrogości.
Pójdę na spacer na stare łąki,
i powspominam te nasze lata,
potem ułożę mały bukiecik,
jak kiedyś z polnych kwiatów.
Może nad ranem te polne kwiaty,
w twoim pokoju położę
i o twe zdrowie Boga poproszę,
a inne sprawy odłożę.
Nie uciekaj od miłości
Nie uciekaj od miłości,
poznaj miłość z każdej strony,
kochaj piękne panny, wdowy,
zostaw tylko cudze żony.
Bardzo smaczny jest ten owoc,
tak jak owoc ogrodnika,
gdy go skradnie młody chłopiec,
później z ogrodu umyka.
Nie uciekaj..
Trudno spojrzeć komuś w oczy,
gdy sumienie sygnał daje,
nie wiesz jeszcze, czy zna prawdę,
czy też tylko- tak udaje?
Nie uciekaj..
Gorzej, gdy masz rude włosy,
to od razu idź na księdza,
bo twój kod cię zawsze wyda,
chyba, że to ruda- zdradza męża.
Nie uciekaj..
Najfajniejsze są rozwódki,
wciąż o pierwszym pamiętają
i się mszczą za każdym razem,
kiedy z innym się kochają
Nie uciekaj..
Gdzie są ci twoi żołnierze?
Dziarski dziadku-bohaterze,
gdzie są ci twoi żołnierze?
Gdzie plutony i kompanie,
ilu dziś na apel stanie?
Pewnie idą raźnym krokiem,
pod świętego Piotra wzrokiem.
Patrzą z góry na kolegów,
zapraszają do szeregu.
Kiedyś była armia cała,
teraz garstka was została.
Może ten, co znicz zapala,
kiedyś mocno knutem walił.
Później wywiózł z Mokotowa,
po kryjomu ciało chował.
Ile grobów pod gruzami,
ile miejsc jeszcze nieznanych?
Tyle pytań mi przychodzi,
ale nie znam odpowiedzi.
Nadal jest odkryta rana,
kiedy prawda nie jest znana.
Kocham życie
Młody byłem, mało piłem,
chociaż za tym już tęskniłem.
Wiem, że wielki talent miałem,
jednak trochę pić się bałem,
ale miły był ten smak,
więc nuciłem sobie tak:
Kocham życie, kocham picie,
co za życie jest bez picia?
Straszna nuda i radości brak.
Starszy byłem, dużo piłem,
wiele planów zawaliłem.
Skutki picia dobrze znałem,
lecz za bardzo je kochałem,
ale miły był ten smak,
więc nuciłem sobie tak:
Kocham życie, kocham picie,
co za życie jest bez picia?
Straszna nuda i radości brak.
Kiedy siwe włosy miałem,
swego picia już się bałem.
Piłem wtedy w samotności
i nie czułem już radości.
Już musiałem czuć ten smak,
więc nuciłem sobie tak:
Całe życie, tylko picie,
kac prowadzi mnie przez życie,
tylko rozpacz i radości brak.
Ktoś sprostował moją drogę,
obdarzył duszę pogodą.
Zaprzestałem swego picia
i poznałem inne życie.
Obrzydł mi gorzały smak,
wtedy już śpiewałem tak:
Albo picie, albo życie,
kocham życie to bez picia,
jest nadzieja i radości smak.
Tarcza antyrakietowa
Gdy nie masz zbroi
i nie masz miecza,
nie szukaj tarczy,
lepiej uciekaj.
Bo gdy dwa wilki
warczą na siebie,
nie podchodź blisko,
bo cię rozerwą.
Później przy uczcie,
będą wspominać;
Dobry był człowiek,
szkoda, że jedynak.
E.G, 2008.
Sen, Zakreśliłem koło, Nie odgaduj, Linia życia, Smutna Jesień, Na szczycie,
Sen
Nocą przyszłaś moja miła,
snem uroczym obdarzyłaś,
ust dotykiem powitałaś
i do ucha wyszeptałaś.
Przytul szybko mój kochany,
mamy tylko czas do rana,
bo gdy zorza jutro wstanie,
nic już po mnie nie zostanie.
Pomarzymy nocą ciemną,
że mnie kochasz, jesteś ze mną,
że na zawsze pozostaniesz,
nawet, kiedy słońce wstanie.
Słońce wstało letnim rankiem,
nie ma śladu po kochance,
tylko żona przez sen mówi;
przytul się do mnie-kochany.
E.G.12.2007.
Zakreśliłem koło
Zakreśliłem prawie koło;
ale słońce ciągle wstaje,
czas ucieka coraz szybciej,
naznaczając moje ciało.
Chciałbym jeszcze coś zobaczyć
w każdym dniu mi darowanym,
cieszyć oczy krajobrazem,
brodzić wolno w morskiej pianie.
Chcę odrzucić wszystkie troski,
bo i tak losu nie zmienią,
trzeba cenić każdą chwile
wiosną, latem czy jesienią.
Zawsze czekam, nawet tęsknię,
kiedy znowu przyjdzie wiosna?
-Wtedy moje czarne myśli,
znowu staną się radosne.
E.G.
Nie odgaduj
Czy odgadniesz moje myśli,
gdy ci patrzę w oczy,
czy odgadniesz me marzenia,
przychodzące nocą?
Myślę czasem, by otworzyć
swego serca skrytą stronę,
ale myśli tam schowane,
lepiej niech będą uśpione.
Każdy ma swoje marzenia
i wspomnienia swej młodości,
lepiej jednak nie odkrywać
dawnych kart z przeszłości.
Teraz jestem twoją żoną
i wiem dobrze, co to znaczy,
lecz są chwilę, kiedy marzę,
że życie biegnie inaczej.
E.G.
Linia życia
Jaka jest linia mojego
życia,
co dla mnie jeszcze jest
przeznaczone
czy mogę uciec od swego
losu
albo przekreślić zapisaną
stronę?
Jeżeli dzisiaj robię
inaczej
oraz kształtuję inne
obrazy,
czy ktoś to zmieni na moim
koncie,
zapisze zmiany w dalekiej
bazie?
A może jednak jestem
kowalem
i sam kształtuję swoje
istnienie,
może mam swego Anioła
Stróża,
który kieruje moim
spojrzeniem?
Czasem jak myślę o swoim
życiu,
to takie myśli błądzą mi po
głowie,
na pewno kiedyś nadejdzie
chwila,
gdy na ten temat poznam
odpowiedz.
E.G.11.2007r.
Smutna jesień
Już nie kwitną moje
kwiaty,
słońce skryte
za chmurami,
odleciały sznury
ptaków,
wokół smutek, mgła
i szarość.
Dni mijają takie
same,
w których pracy ślad
zostawiam,
czasem tylko widok
wnuczek,
budzi uśmiech
i nostalgię.
W szare dni zimnej
jesieni,
wtapiam się w swoje
wspomnienia,
szukam jasnych stron
przeszłości,
może spotykam swe
marzenia?
Na szczycie
Nareszcie jesteś na samym
szczycie,
już nie popychasz swojego
głazu,
patrzysz z zachwytem na
piękny widok
i może nawet troszeczkę
marzysz.
Ten widok jednak szybko
się zmienia,
nieznany żywioł staje się
groźny,
twój głaz zostawił ślad po
wysiłku
i ludziach, którzy byli przy
tobie.
Trudno ci będzie opuścić
górę
oraz pożegnać swoje
marzenia,
ale na szczycie bywa się
krótko,
później zostają tylko
wspomnienia.
Nocą przyszłaś moja miła,
snem uroczym obdarzyłaś,
ust dotykiem powitałaś
i do ucha wyszeptałaś.
Przytul szybko mój kochany,
mamy tylko czas do rana,
bo gdy zorza jutro wstanie,
nic już po mnie nie zostanie.
Pomarzymy nocą ciemną,
że mnie kochasz, jesteś ze mną,
że na zawsze pozostaniesz,
nawet, kiedy słońce wstanie.
Słońce wstało letnim rankiem,
nie ma śladu po kochance,
tylko żona przez sen mówi;
przytul się do mnie-kochany.
E.G.12.2007.
Zakreśliłem koło
Zakreśliłem prawie koło;
ale słońce ciągle wstaje,
czas ucieka coraz szybciej,
naznaczając moje ciało.
Chciałbym jeszcze coś zobaczyć
w każdym dniu mi darowanym,
cieszyć oczy krajobrazem,
brodzić wolno w morskiej pianie.
Chcę odrzucić wszystkie troski,
bo i tak losu nie zmienią,
trzeba cenić każdą chwile
wiosną, latem czy jesienią.
Zawsze czekam, nawet tęsknię,
kiedy znowu przyjdzie wiosna?
-Wtedy moje czarne myśli,
znowu staną się radosne.
E.G.
Nie odgaduj
Czy odgadniesz moje myśli,
gdy ci patrzę w oczy,
czy odgadniesz me marzenia,
przychodzące nocą?
Myślę czasem, by otworzyć
swego serca skrytą stronę,
ale myśli tam schowane,
lepiej niech będą uśpione.
Każdy ma swoje marzenia
i wspomnienia swej młodości,
lepiej jednak nie odkrywać
dawnych kart z przeszłości.
Teraz jestem twoją żoną
i wiem dobrze, co to znaczy,
lecz są chwilę, kiedy marzę,
że życie biegnie inaczej.
E.G.
Linia życia
Jaka jest linia mojego
życia,
co dla mnie jeszcze jest
przeznaczone
czy mogę uciec od swego
losu
albo przekreślić zapisaną
stronę?
Jeżeli dzisiaj robię
inaczej
oraz kształtuję inne
obrazy,
czy ktoś to zmieni na moim
koncie,
zapisze zmiany w dalekiej
bazie?
A może jednak jestem
kowalem
i sam kształtuję swoje
istnienie,
może mam swego Anioła
Stróża,
który kieruje moim
spojrzeniem?
Czasem jak myślę o swoim
życiu,
to takie myśli błądzą mi po
głowie,
na pewno kiedyś nadejdzie
chwila,
gdy na ten temat poznam
odpowiedz.
E.G.11.2007r.
Smutna jesień
Już nie kwitną moje
kwiaty,
słońce skryte
za chmurami,
odleciały sznury
ptaków,
wokół smutek, mgła
i szarość.
Dni mijają takie
same,
w których pracy ślad
zostawiam,
czasem tylko widok
wnuczek,
budzi uśmiech
i nostalgię.
W szare dni zimnej
jesieni,
wtapiam się w swoje
wspomnienia,
szukam jasnych stron
przeszłości,
może spotykam swe
marzenia?
Na szczycie
Nareszcie jesteś na samym
szczycie,
już nie popychasz swojego
głazu,
patrzysz z zachwytem na
piękny widok
i może nawet troszeczkę
marzysz.
Ten widok jednak szybko
się zmienia,
nieznany żywioł staje się
groźny,
twój głaz zostawił ślad po
wysiłku
i ludziach, którzy byli przy
tobie.
Trudno ci będzie opuścić
górę
oraz pożegnać swoje
marzenia,
ale na szczycie bywa się
krótko,
później zostają tylko
wspomnienia.
Spotykam kolegów, Nie oglądaj się za siebie,Budzą cię w nocy, Ziemia, Moje Słońce, Ślady
Spotykam kolegów
Czas swym dotykiem wszystko
odmienił:
moje spojrzenie na dawne
sprawy,
nawet mych wrogów jakby
wybielił
i pozamieniał wszystkie
obrazy.
Jako mały chłopiec bałem się
cmentarza,
a strach mnie często zmuszał
do biegu,
teraz bez lęku tam się
udaję,
bo tam spotykam swoich
kolegów.
Lubię rozmawiać, lubię
wspominać,
czasem zadumam się przy
tablicy,
patrzę spokojnie na koniec
drogi
i na ten zegar, który czas
odlicza..
E.G.2008.
Nie oglądaj się za siebie
Nie oglądaj się za
siebie,
teraz idziesz inną
drogą,
chcesz zapomnieć
przykre chwile,
lecz zapomnieć ich nie
możesz.
Często smutek cię
ogarnia,
dawne zadry serce
kłują,
wiesz, że jesteś teraz
lepszy,
lecz uśmiechu już
brakuje.
Żyjesz na tym samym
miejscu,
jesteś wśród kochanych
ludzi,
ale świat jest jakiś
inny,
w innym świecie ktoś cię
zbudził.
Idziesz innym nowym
szlakiem,
który jest dla ciebie
wrogi,
nie poznaje twoich
kroków
i dlatego rani
nogi.
Czas wyleczy wszystkie
rany,
dobro wzbudzi
zaufanie,
wtedy zaczniesz się
uśmiechać
i zapomnisz o swych
ranach.
E.G. 2008.
Budzą cię w nocy
Budzą cię w nocy częste
koszmary,
ktoś ciebie ściga, ktoś inny
woła,
chciałbyś gdzieś uciec, wszystko
zostawić,
chciałbyś wypłynąć z tego
grajdoła.
Marne są szanse, że chwycisz
gwiazdkę,
bo złote rybki już
wyłapano,
najlepsze role są dla
wybranych,
najlepsze działy już są
rozdane.
Dla ciebie miejsce też
wyznaczono,
gdzieś na budowie lub
przy zmywaku,
pełno jest miejsca w tej
Europie,
tam potrzebują najwięcej
takich..
E.G.2008.
Ziemia
Smutna jest ta ziemia, bo jest
porzucona,
jakby była grzechem jakimś
obłożona?
Tam już nie ma ziarna-chwasty
się panoszą,
brzoza znacząc pola-gospodarza
prosi.
Ktoś porzucił ziemię, odszedł
w inne strony,
jakby wybrał młodszą od swej
starej żony.
Ziemia nie jest żoną, ona tak
nie płacze,
żona męża przyjmie-ziemia
nie przebaczy
E.G.2008.
Moje Słońce
Mroźny wietrzyk rozwiał chmury,
i słoneczko pięknie świeci,
zsyła radość swoim blaskiem,
na dorosłych i na dzieci..
Czarne myśli gdzieś umknęły,
jakby się zapadły w ziemię,
w dzień słoneczny niewidoczne,
powracają nocą ciemną.
Świat jest inny w blasku słońca;
-zapomniałem o zmartwieniach,
tak jak drzewa te bez liści
-zapomniały o swym cieniu.
Dzięki tobie wszystko żyje
i na wiosnę się odradza,
dzięki tobie ja się śmieję,
gdy odchodzisz smutek wraca.
E.G.
Ślady
Czy zostawię inne ślady
oprócz murów i betonu
czy ktoś będzie mnie pamiętał
oprócz dzieci i mej żony?
Może miłość mnie wspomoże,
prześle znak swoim promieniem,
bo jest ciągle w moim sercu
i nikt tego nie odmieni.
Jakie ślady pozostawię
na piaszczystej mojej drodze?
Ślady pewnie deszcz rozmyje
-wiatr zawieje znaki moje..
E.G. 12.2007.
Czas swym dotykiem wszystko
odmienił:
moje spojrzenie na dawne
sprawy,
nawet mych wrogów jakby
wybielił
i pozamieniał wszystkie
obrazy.
Jako mały chłopiec bałem się
cmentarza,
a strach mnie często zmuszał
do biegu,
teraz bez lęku tam się
udaję,
bo tam spotykam swoich
kolegów.
Lubię rozmawiać, lubię
wspominać,
czasem zadumam się przy
tablicy,
patrzę spokojnie na koniec
drogi
i na ten zegar, który czas
odlicza..
E.G.2008.
Nie oglądaj się za siebie
Nie oglądaj się za
siebie,
teraz idziesz inną
drogą,
chcesz zapomnieć
przykre chwile,
lecz zapomnieć ich nie
możesz.
Często smutek cię
ogarnia,
dawne zadry serce
kłują,
wiesz, że jesteś teraz
lepszy,
lecz uśmiechu już
brakuje.
Żyjesz na tym samym
miejscu,
jesteś wśród kochanych
ludzi,
ale świat jest jakiś
inny,
w innym świecie ktoś cię
zbudził.
Idziesz innym nowym
szlakiem,
który jest dla ciebie
wrogi,
nie poznaje twoich
kroków
i dlatego rani
nogi.
Czas wyleczy wszystkie
rany,
dobro wzbudzi
zaufanie,
wtedy zaczniesz się
uśmiechać
i zapomnisz o swych
ranach.
E.G. 2008.
Budzą cię w nocy
Budzą cię w nocy częste
koszmary,
ktoś ciebie ściga, ktoś inny
woła,
chciałbyś gdzieś uciec, wszystko
zostawić,
chciałbyś wypłynąć z tego
grajdoła.
Marne są szanse, że chwycisz
gwiazdkę,
bo złote rybki już
wyłapano,
najlepsze role są dla
wybranych,
najlepsze działy już są
rozdane.
Dla ciebie miejsce też
wyznaczono,
gdzieś na budowie lub
przy zmywaku,
pełno jest miejsca w tej
Europie,
tam potrzebują najwięcej
takich..
E.G.2008.
Ziemia
Smutna jest ta ziemia, bo jest
porzucona,
jakby była grzechem jakimś
obłożona?
Tam już nie ma ziarna-chwasty
się panoszą,
brzoza znacząc pola-gospodarza
prosi.
Ktoś porzucił ziemię, odszedł
w inne strony,
jakby wybrał młodszą od swej
starej żony.
Ziemia nie jest żoną, ona tak
nie płacze,
żona męża przyjmie-ziemia
nie przebaczy
E.G.2008.
Moje Słońce
Mroźny wietrzyk rozwiał chmury,
i słoneczko pięknie świeci,
zsyła radość swoim blaskiem,
na dorosłych i na dzieci..
Czarne myśli gdzieś umknęły,
jakby się zapadły w ziemię,
w dzień słoneczny niewidoczne,
powracają nocą ciemną.
Świat jest inny w blasku słońca;
-zapomniałem o zmartwieniach,
tak jak drzewa te bez liści
-zapomniały o swym cieniu.
Dzięki tobie wszystko żyje
i na wiosnę się odradza,
dzięki tobie ja się śmieję,
gdy odchodzisz smutek wraca.
E.G.
Ślady
Czy zostawię inne ślady
oprócz murów i betonu
czy ktoś będzie mnie pamiętał
oprócz dzieci i mej żony?
Może miłość mnie wspomoże,
prześle znak swoim promieniem,
bo jest ciągle w moim sercu
i nikt tego nie odmieni.
Jakie ślady pozostawię
na piaszczystej mojej drodze?
Ślady pewnie deszcz rozmyje
-wiatr zawieje znaki moje..
E.G. 12.2007.
Perły, Przyjaciele, Nocne obrazy, Spacer nad morzem, Drzewo
Perły
Nie szukałem pereł
na głębokiej wodzie,
szukałem na polu
w falującym zbożu.
Nie szukałem pereł
w eleganckim sklepie,
szukałem w uśmiechu,
maleńkiego dziecka.
Nie szukałem pereł
w modnej dyskotece,
szukałem wśród książek
i na górskiej ścieżce.
Nie szukałem pereł
w drogich samochodach,
szukam ich wśród ludzi
i ich szczerych słowach.
E.G. 2008.
Przyjaciele
Jeszcze niedawno się
uśmiechali,
tańczyli razem na
balach,
przy powitaniach się
całowali,
jak kochająca para.
Teraz w ich oczach widać
sztylety,
na ustach pojawia się
piana,
gdy wspominają swoich
kolegów,
poznanych na styropianach.
A zwykli ludzie patrzą
zdziwieni
i kręcą kółka przy
głowie,
bo jak inaczej można
określić
-te wydarzenia sejmowe?
E.G.2008.
Nocne obrazy
Czasem masz dosyć swojej
wędrówki,
chciałbyś odpocząć, zbaczając
z drogi,
poszukać cienia pod dużym
drzewem
i wyprostować zmęczone nogi.
Lecz idziesz nadal i ciągle
szukasz,
swojego miejsca snem
malowanym,
ale krajobraz jest ciągle
inny,
a ludzkie twarze nie są te
same.
Czy poznasz kiedyś swe
przeznaczenie,
trafisz na obraz dobrze ci
znany?
Czy poznasz miejsca, które
widziałeś,
zobaczysz ludzi, których
szukałeś?
E.G.2008.
Spacer nad morzem
W lipcowy wieczór siedzę nad
morzem,
czekam aż słońce przytuli
wodę,
wtedy uwiecznię ten
pocałunek
i w swym albumie wnukom
odłożę.
Patrzę na ludzi, gdy
spacerują,
niektórym chciałbym popatrzeć
w oczy
i porozmawiać o naszym
życiu,
które za często gdzieś nam
przecieka.
Młodzi i starzy idą
deptakiem,
smutek z radością się
pomieszały;
piękne dziewczęta malowane
słońcem,
idą z chłopcami, których się
boję.
Morze już tuli swoje
słoneczko,
powiało chłodem na
promenadzie,
cienie stanęły na nocną
zmianę,
piękno ze słońcem odeszło
w parze.
E.G.2008.
Drzewo
Czemu kusisz wzrokiem,
ogień w nim rozpalasz?
Stare drzewo spłonie,
z ogniem pozostaniesz.
Choćbyś go pieściła
całe dnie i noce,
stare drzewo zawsze
gorzkie ma owoce.
Choćbyś go karmiła
samym marcepanem,
stare drzewo padnie,
kora pozostanie.
Zostaw stare drzewa,
posadź dęby młode,
bo nawet korzenie
mają swą urodę..
E.G.2008.
Nie szukałem pereł
na głębokiej wodzie,
szukałem na polu
w falującym zbożu.
Nie szukałem pereł
w eleganckim sklepie,
szukałem w uśmiechu,
maleńkiego dziecka.
Nie szukałem pereł
w modnej dyskotece,
szukałem wśród książek
i na górskiej ścieżce.
Nie szukałem pereł
w drogich samochodach,
szukam ich wśród ludzi
i ich szczerych słowach.
E.G. 2008.
Przyjaciele
Jeszcze niedawno się
uśmiechali,
tańczyli razem na
balach,
przy powitaniach się
całowali,
jak kochająca para.
Teraz w ich oczach widać
sztylety,
na ustach pojawia się
piana,
gdy wspominają swoich
kolegów,
poznanych na styropianach.
A zwykli ludzie patrzą
zdziwieni
i kręcą kółka przy
głowie,
bo jak inaczej można
określić
-te wydarzenia sejmowe?
E.G.2008.
Nocne obrazy
Czasem masz dosyć swojej
wędrówki,
chciałbyś odpocząć, zbaczając
z drogi,
poszukać cienia pod dużym
drzewem
i wyprostować zmęczone nogi.
Lecz idziesz nadal i ciągle
szukasz,
swojego miejsca snem
malowanym,
ale krajobraz jest ciągle
inny,
a ludzkie twarze nie są te
same.
Czy poznasz kiedyś swe
przeznaczenie,
trafisz na obraz dobrze ci
znany?
Czy poznasz miejsca, które
widziałeś,
zobaczysz ludzi, których
szukałeś?
E.G.2008.
Spacer nad morzem
W lipcowy wieczór siedzę nad
morzem,
czekam aż słońce przytuli
wodę,
wtedy uwiecznię ten
pocałunek
i w swym albumie wnukom
odłożę.
Patrzę na ludzi, gdy
spacerują,
niektórym chciałbym popatrzeć
w oczy
i porozmawiać o naszym
życiu,
które za często gdzieś nam
przecieka.
Młodzi i starzy idą
deptakiem,
smutek z radością się
pomieszały;
piękne dziewczęta malowane
słońcem,
idą z chłopcami, których się
boję.
Morze już tuli swoje
słoneczko,
powiało chłodem na
promenadzie,
cienie stanęły na nocną
zmianę,
piękno ze słońcem odeszło
w parze.
E.G.2008.
Drzewo
Czemu kusisz wzrokiem,
ogień w nim rozpalasz?
Stare drzewo spłonie,
z ogniem pozostaniesz.
Choćbyś go pieściła
całe dnie i noce,
stare drzewo zawsze
gorzkie ma owoce.
Choćbyś go karmiła
samym marcepanem,
stare drzewo padnie,
kora pozostanie.
Zostaw stare drzewa,
posadź dęby młode,
bo nawet korzenie
mają swą urodę..
E.G.2008.
Mój Aniele, Wczesna Jesień, Nadzieja, Nie zawsze, List niewysłany, Uśmiech,
Mój Aniele
Byłeś zawsze przy mnie:
wtedy, gdy się śmiałem,
gdy byłem szczęśliwy,
gdy życie kochałem.
Aniele stróżu mój..
Byłeś wtedy przy mnie,
gdy łzy w oczach miałem,
pokrzywdzony losem,
powoli spadałem.
Aniele stróżu mój..
Wiele lat przeżyłem,
dzięki Twym staraniom,
czy przed Wielkim Sędzią,
staniesz w mej obronie?
Aniele stróżu mój..
E.G. 2008.
Wczesna Jesień
Lato upalne już się
skończyło,
dni wakacyjne gdzieś
uleciały,
nic nie zatrzyma upływu
czasu,
tylko wspomnienia się
odzywają.
Jakoś nie widać "Babiego
lata",
które w tym roku jakby
zaspało,
a wiatr jesienny z deszczem
się zbratał
i wszystko razem się
pomieszało.
Lecz może jeszcze słońce
pogrzeje
i na czas jakiś zimno
zatrzyma,
a w lesie znowu grzyby
obrodzą,
zanim mróz ściśnie
i przyjdzie zima.
E.G.2008.
Nadzieja
Przychodzą czasem chwile
zwątpienia,
gdy ból z nieszczęściem wita
do bramy.
Przyroda wojnę nam
wypowiada,
zsyłając burzę i huragany.
Dużo w tym świecie dawnej
"Sodomy",
ale też dużo jest sprawiedliwych.
Co zawinili ci biedni
ludzie,
że są karani wichrem lub
głodem?
A może nie jest to żadna
kara,
tylko wspomnienie dawnego
krzyża,
który cierpienie w miłość
zamienił,
a ból z nadzieją zawsze
nam zsyła.
E.G. 2008.
Nie zawsze
To samo słońce, które jest
na niebie,
jest w Twoim sercu, jest
wokół Ciebie.
Nie zawsze miłość łączy
kochanków,
czasem zamienia się w ciche
łkanie,
odchodzi zdrowie, gaśnie
uroda,
zostaje miłość w pamięci
starej.
E.G.2008.
List niewysłany
Słowa niepotrzebne,
kiedy jesteś ze mną,
nie musisz nic mówić,
ale bądź codziennie.
Często jesteś szorstki
-tak jak twoje ręce,
gdy się roześmiejesz,
tulisz moje serce.
Wszystkie Twoje wady
są mi dobrze znane.
Są też i zalety,
niech będą schowane.
Kończę krótki liścik,
nie będzie wysłany,
zresztą Ty wiesz dobrze,
że jesteś kochany.
E.G.2008.
Uśmiech
Jak mogę chodzić równym
krokiem,
jak mogę wtedy się
uśmiechać,
gdy buty uwierają
stopy?
Mnie się chce płakać
i narzekać.
A zresztą uśmiech mnie
opuścił,
wyjechał dawno w obce
kraje,
razem z kobietą z tego
domu,
która na zawsze tam
została.
Teraz samotny siedzę
w domu,
patrzę na ogień w piecu
starym,
wspominam uśmiech z lat
młodości,
na fotografiach czarno
-białych.
E.G. 2008.
Byłeś zawsze przy mnie:
wtedy, gdy się śmiałem,
gdy byłem szczęśliwy,
gdy życie kochałem.
Aniele stróżu mój..
Byłeś wtedy przy mnie,
gdy łzy w oczach miałem,
pokrzywdzony losem,
powoli spadałem.
Aniele stróżu mój..
Wiele lat przeżyłem,
dzięki Twym staraniom,
czy przed Wielkim Sędzią,
staniesz w mej obronie?
Aniele stróżu mój..
E.G. 2008.
Wczesna Jesień
Lato upalne już się
skończyło,
dni wakacyjne gdzieś
uleciały,
nic nie zatrzyma upływu
czasu,
tylko wspomnienia się
odzywają.
Jakoś nie widać "Babiego
lata",
które w tym roku jakby
zaspało,
a wiatr jesienny z deszczem
się zbratał
i wszystko razem się
pomieszało.
Lecz może jeszcze słońce
pogrzeje
i na czas jakiś zimno
zatrzyma,
a w lesie znowu grzyby
obrodzą,
zanim mróz ściśnie
i przyjdzie zima.
E.G.2008.
Nadzieja
Przychodzą czasem chwile
zwątpienia,
gdy ból z nieszczęściem wita
do bramy.
Przyroda wojnę nam
wypowiada,
zsyłając burzę i huragany.
Dużo w tym świecie dawnej
"Sodomy",
ale też dużo jest sprawiedliwych.
Co zawinili ci biedni
ludzie,
że są karani wichrem lub
głodem?
A może nie jest to żadna
kara,
tylko wspomnienie dawnego
krzyża,
który cierpienie w miłość
zamienił,
a ból z nadzieją zawsze
nam zsyła.
E.G. 2008.
Nie zawsze
To samo słońce, które jest
na niebie,
jest w Twoim sercu, jest
wokół Ciebie.
Nie zawsze miłość łączy
kochanków,
czasem zamienia się w ciche
łkanie,
odchodzi zdrowie, gaśnie
uroda,
zostaje miłość w pamięci
starej.
E.G.2008.
List niewysłany
Słowa niepotrzebne,
kiedy jesteś ze mną,
nie musisz nic mówić,
ale bądź codziennie.
Często jesteś szorstki
-tak jak twoje ręce,
gdy się roześmiejesz,
tulisz moje serce.
Wszystkie Twoje wady
są mi dobrze znane.
Są też i zalety,
niech będą schowane.
Kończę krótki liścik,
nie będzie wysłany,
zresztą Ty wiesz dobrze,
że jesteś kochany.
E.G.2008.
Uśmiech
Jak mogę chodzić równym
krokiem,
jak mogę wtedy się
uśmiechać,
gdy buty uwierają
stopy?
Mnie się chce płakać
i narzekać.
A zresztą uśmiech mnie
opuścił,
wyjechał dawno w obce
kraje,
razem z kobietą z tego
domu,
która na zawsze tam
została.
Teraz samotny siedzę
w domu,
patrzę na ogień w piecu
starym,
wspominam uśmiech z lat
młodości,
na fotografiach czarno
-białych.
E.G. 2008.
Na podniebnym szlaku, Jeszcze mówią, Zazdroszczę dzieciom, Pytania,
Na podniebnym szlaku
Dotyk Twojej drobnej dłoni,
jest jak ciepłe czułe słowa,
a spojrzenie Twoich oczu
tuli moje sny o Tobie.
Może kiedyś polecimy,
do krainy naszych marzeń,
zostawimy nasze troski
już w innym wymiarze..
Może los połączy drogi
na podniebnym szlaku,
a Twój uśmiech mnie
odnajdzie i zatrzyma
w czasie..
E.G.2008.
Jeszcze mówią
Jeszcze mówią- kawał
chłopa,
ale czasem już się
chwieje,
tak jak drzewo z głową
w chmurach,
co odkryte ma
korzenie.
Jeszcze mówią, że mam
zdrowie,
na swe lata nie
wyglądam,
ale kości prawdę
znają,
choć za pięknem się
oglądam.
Na pochwały jestem
łasy,
bo mam lustra ze
skazami,
a poza tym goła
prawda,
nie jest aktem na
obrazie.
E G. 2008.
Zazdroszczę dzieciom
Zazdroszczę dzieciom pięknych
komunii:
ubiorów z bajek, drogich
prezentów,
bogatych chrzestnych, wystawnych
przyjęć,
zazdroszczę dzieciom wielkiego
święta.
W moich wspomnieniach nie ma
radości,
tylko pamiętam lęk przed
spowiedzią,
bo wtedy bardzo bałem się
piekła,
które codziennie na ziemi
widzę.
Kilka gałązek z bzu wyłamanych,
jest upiększeniem starej fotografii,
a ja na zdjęciu ze swoją mamą,
obok kościoła w naszej parafii.
Pewnie nie byłem tego dnia
głodny,
choć innych wrażeń już nie
pamiętam,
lecz jestem pewien, że dnia
tamtego,
nie doświadczyłem żadnego
święta.
E.G.
Pytania
Co Ci odpowiedzieć-miła,
na pytanie, mi zadane?
Życie moje było marne,
było szare, porąbane.
Życiorysu nie opowiem,
bo i nie ma się, czym chwalić,
trzeba było przeskakiwać
kłody pod nogi zwalane.
Miłość była jak na kartki,
często nocą przychodziła,
obelżywa, nieprawdziwa,
zawsze niesmak przynosiła..
Na prawdziwą brakło czasu,
może nawet cierpliwości,
a życie nie chciało czekać,
zostawiło smak starości..
Co mam jeszcze Ci powiedzieć
o swym życiu zamazanym,
że się czasem jeszcze wstydzę,
gdy powracam wspomnieniami?
E.G. 2008.
Dotyk Twojej drobnej dłoni,
jest jak ciepłe czułe słowa,
a spojrzenie Twoich oczu
tuli moje sny o Tobie.
Może kiedyś polecimy,
do krainy naszych marzeń,
zostawimy nasze troski
już w innym wymiarze..
Może los połączy drogi
na podniebnym szlaku,
a Twój uśmiech mnie
odnajdzie i zatrzyma
w czasie..
E.G.2008.
Jeszcze mówią
Jeszcze mówią- kawał
chłopa,
ale czasem już się
chwieje,
tak jak drzewo z głową
w chmurach,
co odkryte ma
korzenie.
Jeszcze mówią, że mam
zdrowie,
na swe lata nie
wyglądam,
ale kości prawdę
znają,
choć za pięknem się
oglądam.
Na pochwały jestem
łasy,
bo mam lustra ze
skazami,
a poza tym goła
prawda,
nie jest aktem na
obrazie.
E G. 2008.
Zazdroszczę dzieciom
Zazdroszczę dzieciom pięknych
komunii:
ubiorów z bajek, drogich
prezentów,
bogatych chrzestnych, wystawnych
przyjęć,
zazdroszczę dzieciom wielkiego
święta.
W moich wspomnieniach nie ma
radości,
tylko pamiętam lęk przed
spowiedzią,
bo wtedy bardzo bałem się
piekła,
które codziennie na ziemi
widzę.
Kilka gałązek z bzu wyłamanych,
jest upiększeniem starej fotografii,
a ja na zdjęciu ze swoją mamą,
obok kościoła w naszej parafii.
Pewnie nie byłem tego dnia
głodny,
choć innych wrażeń już nie
pamiętam,
lecz jestem pewien, że dnia
tamtego,
nie doświadczyłem żadnego
święta.
E.G.
Pytania
Co Ci odpowiedzieć-miła,
na pytanie, mi zadane?
Życie moje było marne,
było szare, porąbane.
Życiorysu nie opowiem,
bo i nie ma się, czym chwalić,
trzeba było przeskakiwać
kłody pod nogi zwalane.
Miłość była jak na kartki,
często nocą przychodziła,
obelżywa, nieprawdziwa,
zawsze niesmak przynosiła..
Na prawdziwą brakło czasu,
może nawet cierpliwości,
a życie nie chciało czekać,
zostawiło smak starości..
Co mam jeszcze Ci powiedzieć
o swym życiu zamazanym,
że się czasem jeszcze wstydzę,
gdy powracam wspomnieniami?
E.G. 2008.
Twoje oczy, Noc grudniowa, Perełeczka, Czarne chmury, Przestrzeń,
Twoje oczy
Piękny kolor Twoich oczu
Bóg umieścił na swym niebie,
później Ciebie nim oznaczył
tak jak kiedyś dawną Ewę.
Widzę słońce w Twoich oczach,
morze kwiatów łąk majowych,
które wtedy zakwitają,
gdy je tulą ciepłe słowa.
E.G. 2008.
Noc grudniowa
Pewnie tańczysz gdzieś
daleko,
swym uśmiechem rzucasz
czary,
po co wtedy masz
pamiętać
o swym domu
starym?
Może patrzysz w czyjeś
oczy
i swą miłość znów
wyznajesz,
pewnie wtedy nie
pamiętasz,
że ktoś został
w kraju?
Może, chociaż w noc
grudniową
wspomnisz święta
i rodzinę,
będziesz mogła wtedy
zasnąć
i czy łzy Ci nie
popłyną?
E.G.2008.
Perełeczka
Przytul się do mego serca
mała perełeczko,
może wtedy szybciej
zaśniesz
w maleńkim łóżeczku.
Do snu Babcia Ci zanuci,
o dwóch kotkach małych,
które zawsze, gdy
zasypiasz,
będą Ci mruczały.
E.G.2008.
Czarne chmury
Jak wygonić czarne
chmury,
rozweselić Twoje
oczy,
jak odnaleźć urok
słońca
w środku chłodnej
nocy?
Może słowa moje
znajdą,
promień światła z lat
odległych
i wygładzą Twoje
czoło,
przywracając czas
nadziei?
E.G.2008.
Przestrzeń
Patrzę w przestrzeń tajemniczą,
jakbym szukał swego cienia,
i przechodził z białą laską,
po nieznanych mi kamieniach.
Czy ktoś poda mi swą rękę,
kiedy wejdę w nocy progi,
poprowadzi nad przepaścią
i opatrzy bose nogi?
Co mnie czeka w tej dolinie,
kiedy słońce wzrok mi zwróci,
czy "mój pasterz" mnie rozpozna
i dołączy do swych dzieci?
E.G.2008.
Piękny kolor Twoich oczu
Bóg umieścił na swym niebie,
później Ciebie nim oznaczył
tak jak kiedyś dawną Ewę.
Widzę słońce w Twoich oczach,
morze kwiatów łąk majowych,
które wtedy zakwitają,
gdy je tulą ciepłe słowa.
E.G. 2008.
Noc grudniowa
Pewnie tańczysz gdzieś
daleko,
swym uśmiechem rzucasz
czary,
po co wtedy masz
pamiętać
o swym domu
starym?
Może patrzysz w czyjeś
oczy
i swą miłość znów
wyznajesz,
pewnie wtedy nie
pamiętasz,
że ktoś został
w kraju?
Może, chociaż w noc
grudniową
wspomnisz święta
i rodzinę,
będziesz mogła wtedy
zasnąć
i czy łzy Ci nie
popłyną?
E.G.2008.
Perełeczka
Przytul się do mego serca
mała perełeczko,
może wtedy szybciej
zaśniesz
w maleńkim łóżeczku.
Do snu Babcia Ci zanuci,
o dwóch kotkach małych,
które zawsze, gdy
zasypiasz,
będą Ci mruczały.
E.G.2008.
Czarne chmury
Jak wygonić czarne
chmury,
rozweselić Twoje
oczy,
jak odnaleźć urok
słońca
w środku chłodnej
nocy?
Może słowa moje
znajdą,
promień światła z lat
odległych
i wygładzą Twoje
czoło,
przywracając czas
nadziei?
E.G.2008.
Przestrzeń
Patrzę w przestrzeń tajemniczą,
jakbym szukał swego cienia,
i przechodził z białą laską,
po nieznanych mi kamieniach.
Czy ktoś poda mi swą rękę,
kiedy wejdę w nocy progi,
poprowadzi nad przepaścią
i opatrzy bose nogi?
Co mnie czeka w tej dolinie,
kiedy słońce wzrok mi zwróci,
czy "mój pasterz" mnie rozpozna
i dołączy do swych dzieci?
E.G.2008.
Pech, Nie obrażaj się na Polskę, Szary człowiek, Czterdzieści lat, List do Matki
Pech
Gdy masz pecha, jesteś biedny,
bo Twój los tak plan układa,
że obdarzy Cię bogactwem,
aby później zmienić w dziada.
Gdy masz pecha, jesteś biedny,
bo Twój los tak plan układa,
że wyniesie Cię wysoko,
żebyś poczuł swój upadek.
Gdy masz pecha, jesteś biedny,
bo Twój los tak plan układa,
że gdy już masz piękną żonę,
to się dręczysz, że Cię zdradza.
Gdy masz pecha, nie rozpaczaj,
z czasem los się może zmieni.
Każde piękno kryje wady,
a bogactwo ma swe cienie.
E.G. 03.2009.
Nie obrażaj się na Polskę
Byłeś dowódcą ogromnej
armii,
która pragnęła wolności.
Dzisiaj się dąsasz na swą
Ojczyznę,
bo ktoś Ci gmera w przeszłości.
Ci, co wynieśli Cię na
ramionach
i posadzili na tronie
-dzisiaj czasami za sześćset
złotych,
muszą utrzymać rodzinę.
Gdy Ciebie zmogła jakaś
choroba,
to ją leczyli w Stanach.
Twoi żołnierze długo
czekają,
na swą kolejkę w szpitalu.
Może założysz kitel
roboczy
i zejdziesz do swych rodaków.
Wtedy zobaczysz jak im się
żyje
i ilu wśród nich żebraków?
E.G.03.2008.
Szary człowiek
Idziesz powoli w nieznanym
tłumie,
szarym jak dzień jesienny,
myślisz o domu, chorobie
dziecka
i pustej już kieszeni.
W pracy uśmiechy też się
skończyły,
nastały dni ponure,
już nie ma śmiechu,
gdy twoim ratom urosły
lwie pazury.
Lecz może słońce kiedyś
zaświeci,
wygładzi smutne czoło,
a czarne chmury wietrzyk
rozgoni
i znów będzie nadzieja.
E.G.04.2009.
Czterdzieści lat
Dziś czterdzieści lat minęło,
gdy wzięliśmy się za ręce
i poszliśmy jedną drogą
w deszczu, w zimnie, czasem
w słońcu.
Dzieci stały się dorosłe,
wnuki już żegnają wiosnę,
a mnie starość płata figle,
zsyła czasem sny z młodości.
Gdzieś te lata uleciały,
tak jak chmury wiatrem
gnane,
zostawiły swoje znaki,
wybieliły nasze skronie.
E.G.04.2009.
List do Matki
Nie wiem, czy widzisz
przez gęste chmury,
co teraz u mnie się dzieje?
Nie wiem, czy możesz,
zostawić wszystko
i pomóc synowi w biedzie?
Same choroby nas odwiedzają.
-Pewnie za grzechy stare.
Tylko, dlaczego o takiej porze?
-Gdy sama starość jest karą..
Pewnie u Ciebie też nie
wesoło,
bo smutna przy mnie
siedziałaś?
Zresztą jak w Niebie jest
jak na ziemi?
-to i nadzieje są małe.
Jeżeli możesz to mnie
odwiedzaj
i posiedź przy swoim
dziecku,
chociaż Twe dziecko
mocno wyrosło
i duże ma już łóżeczko.
E.G.2009.
Gdy masz pecha, jesteś biedny,
bo Twój los tak plan układa,
że obdarzy Cię bogactwem,
aby później zmienić w dziada.
Gdy masz pecha, jesteś biedny,
bo Twój los tak plan układa,
że wyniesie Cię wysoko,
żebyś poczuł swój upadek.
Gdy masz pecha, jesteś biedny,
bo Twój los tak plan układa,
że gdy już masz piękną żonę,
to się dręczysz, że Cię zdradza.
Gdy masz pecha, nie rozpaczaj,
z czasem los się może zmieni.
Każde piękno kryje wady,
a bogactwo ma swe cienie.
E.G. 03.2009.
Nie obrażaj się na Polskę
Byłeś dowódcą ogromnej
armii,
która pragnęła wolności.
Dzisiaj się dąsasz na swą
Ojczyznę,
bo ktoś Ci gmera w przeszłości.
Ci, co wynieśli Cię na
ramionach
i posadzili na tronie
-dzisiaj czasami za sześćset
złotych,
muszą utrzymać rodzinę.
Gdy Ciebie zmogła jakaś
choroba,
to ją leczyli w Stanach.
Twoi żołnierze długo
czekają,
na swą kolejkę w szpitalu.
Może założysz kitel
roboczy
i zejdziesz do swych rodaków.
Wtedy zobaczysz jak im się
żyje
i ilu wśród nich żebraków?
E.G.03.2008.
Szary człowiek
Idziesz powoli w nieznanym
tłumie,
szarym jak dzień jesienny,
myślisz o domu, chorobie
dziecka
i pustej już kieszeni.
W pracy uśmiechy też się
skończyły,
nastały dni ponure,
już nie ma śmiechu,
gdy twoim ratom urosły
lwie pazury.
Lecz może słońce kiedyś
zaświeci,
wygładzi smutne czoło,
a czarne chmury wietrzyk
rozgoni
i znów będzie nadzieja.
E.G.04.2009.
Czterdzieści lat
Dziś czterdzieści lat minęło,
gdy wzięliśmy się za ręce
i poszliśmy jedną drogą
w deszczu, w zimnie, czasem
w słońcu.
Dzieci stały się dorosłe,
wnuki już żegnają wiosnę,
a mnie starość płata figle,
zsyła czasem sny z młodości.
Gdzieś te lata uleciały,
tak jak chmury wiatrem
gnane,
zostawiły swoje znaki,
wybieliły nasze skronie.
E.G.04.2009.
List do Matki
Nie wiem, czy widzisz
przez gęste chmury,
co teraz u mnie się dzieje?
Nie wiem, czy możesz,
zostawić wszystko
i pomóc synowi w biedzie?
Same choroby nas odwiedzają.
-Pewnie za grzechy stare.
Tylko, dlaczego o takiej porze?
-Gdy sama starość jest karą..
Pewnie u Ciebie też nie
wesoło,
bo smutna przy mnie
siedziałaś?
Zresztą jak w Niebie jest
jak na ziemi?
-to i nadzieje są małe.
Jeżeli możesz to mnie
odwiedzaj
i posiedź przy swoim
dziecku,
chociaż Twe dziecko
mocno wyrosło
i duże ma już łóżeczko.
E.G.2009.
Pochylę głowę, Piekło, Dlaczego? Wędrowiec, Powroty
Pochylę głowę
Nie zawsze mogę pochylić
głowę
i wyznać grzechy swoje,
nie zawsze mogę popatrzeć
w oczy
i znów Ciebie przeprosić.
Nawet modlitwa już nie
pomaga,
gdy za mną stoi ciemność,
może dlatego, że w takich
chwilach,
oddalam się od Ciebie.
E.G. 02.2009
Piekło
Noc minęła, sny umknęły,
pozostały smutne cienie,
w oknie widać czarne
chmury,
deszcz w blaszany daszek
dzwoni.
Wiadomości niewesołe:
kryzys dotarł w nasze
strony,
grypa jeszcze u nas
mieszka
i ten kaszel mojej żony.
Jak tu myśleć o uśmiechu,
kiedy dzień jest taki
szary?
Ni dość, że człowiek jest
chory,
to jest jeszcze prawie
stary.
Jednak nie ma, co
narzekać,
bo przyplączę się
depresja,
a już gorzej-też być
może,
nie miałem na myśli
piekła.
E.G.02.2009.
Dlaczego?
Piękne wesela zawsze są
w lecie,
bo i słoneczko życzenia
składa.
Miłość jest piękna o każdej
porze,
nawet gdy deszczyk czasem
przeszkadza.
Smutne są za to- zimne
pogrzeby,
bo razem z ludźmi przyroda
płacze.
Dziwne są dla mnie wyroki
Pana,
gdy dobrych ludzi cierpieniem
znaczy.
Każdy przechodzi swoją
"Golgotę",
już zapisaną przy urodzeniu,
ale dlaczego w tym naszym
życiu,
miłość oznacza również
cierpienie?
E.G.2009.
Wędrowiec
Coraz trudniej iść pod
górę,
kiedy masz zmęczone
nogi,
coraz trudniej iść pod
górę,
gdy nie widzisz końca
drogi.
Idziesz jednak jak
lunatyk,
prowadzony snem
łaskawym,
wytyczoną przez los
trasą,
odnajdujesz stare
ślady.
Czy odnajdziesz tam
odpowiedz,
na pytanie swego
życia?
Jaki widok tam
zobaczysz,
kiedy będziesz już na
szczycie?
E.G.2009.
Powroty
Często wracam w pewne miejsca,
w których serca część została,
szukam śladów swej młodości,
dawnych marzeń zapomnianych.
Czy odnajdę swe marzenia,
które wiatr dawno rozgonił?
Pewnie gdzieś samotnie błądzą,
opuszczone i zranione.
Teraz chciałbym was przytulić
i przeprosić w powitaniu,
opowiedzieć o swym życiu,
w którym też były rozstania..
E..G.03.2009.
Nie zawsze mogę pochylić
głowę
i wyznać grzechy swoje,
nie zawsze mogę popatrzeć
w oczy
i znów Ciebie przeprosić.
Nawet modlitwa już nie
pomaga,
gdy za mną stoi ciemność,
może dlatego, że w takich
chwilach,
oddalam się od Ciebie.
E.G. 02.2009
Piekło
Noc minęła, sny umknęły,
pozostały smutne cienie,
w oknie widać czarne
chmury,
deszcz w blaszany daszek
dzwoni.
Wiadomości niewesołe:
kryzys dotarł w nasze
strony,
grypa jeszcze u nas
mieszka
i ten kaszel mojej żony.
Jak tu myśleć o uśmiechu,
kiedy dzień jest taki
szary?
Ni dość, że człowiek jest
chory,
to jest jeszcze prawie
stary.
Jednak nie ma, co
narzekać,
bo przyplączę się
depresja,
a już gorzej-też być
może,
nie miałem na myśli
piekła.
E.G.02.2009.
Dlaczego?
Piękne wesela zawsze są
w lecie,
bo i słoneczko życzenia
składa.
Miłość jest piękna o każdej
porze,
nawet gdy deszczyk czasem
przeszkadza.
Smutne są za to- zimne
pogrzeby,
bo razem z ludźmi przyroda
płacze.
Dziwne są dla mnie wyroki
Pana,
gdy dobrych ludzi cierpieniem
znaczy.
Każdy przechodzi swoją
"Golgotę",
już zapisaną przy urodzeniu,
ale dlaczego w tym naszym
życiu,
miłość oznacza również
cierpienie?
E.G.2009.
Wędrowiec
Coraz trudniej iść pod
górę,
kiedy masz zmęczone
nogi,
coraz trudniej iść pod
górę,
gdy nie widzisz końca
drogi.
Idziesz jednak jak
lunatyk,
prowadzony snem
łaskawym,
wytyczoną przez los
trasą,
odnajdujesz stare
ślady.
Czy odnajdziesz tam
odpowiedz,
na pytanie swego
życia?
Jaki widok tam
zobaczysz,
kiedy będziesz już na
szczycie?
E.G.2009.
Powroty
Często wracam w pewne miejsca,
w których serca część została,
szukam śladów swej młodości,
dawnych marzeń zapomnianych.
Czy odnajdę swe marzenia,
które wiatr dawno rozgonił?
Pewnie gdzieś samotnie błądzą,
opuszczone i zranione.
Teraz chciałbym was przytulić
i przeprosić w powitaniu,
opowiedzieć o swym życiu,
w którym też były rozstania..
E..G.03.2009.
Jeszcze nie wiesz, Odpoczynek, Prośba, Kryzys, Dobry człowiek, Złoty
Jeszcze nie wiesz
Jeszcze nie wiesz, w co masz
wierzyć,
jeszcze nie wiesz, kto cię
stworzył?
Ciągle szukasz swojej
drogi,
wszędzie szukasz swego
Boga.
Jeszcze nie wiesz, czy jest
dobry,
jeszcze nie wiesz, że cię
kocha?
Jeszcze jest dla ciebie
obcy,
jest daleki- gdzieś
w obłokach.
Ty też bujasz gdzieś
w obłokach,
ale kiedyś dotkniesz
ziemi,
może poznasz smak
cierpienia,
zanim cię ogarnie
ciemność?
Kto ci przyjdzie na
ratunek,
gdy nie będzie już
nikogo?
Wtedy może Go
poprosisz
i wymówisz- ratuj
Boże!
E.G. marzec 2008
Odpoczynek
Każdym dniem swój ślad
zostawiam,
w niewidocznej księdze
życia,
każdą chwilę mej
wędrówki
pewnie ktoś kiedyś
rozliczy.
Czy zasłużę swoim
wkładem
na uczciwy odpoczynek
i czy ktoś uwzględni
życie,
które było takie
trudne?
Tu, choć mogę się
odwołać,
po biadolić, ponarzekać,
a tam wyrok ostateczny.
Może dobrze, że się nie
wie,
co tam czeka-na człowieka.
E.G.02.2009.
Prośba
Udręki życia i bóle zniosę,
gdy swoją wiarę sercem
uniosę.
O to Cię bardzo pokornie
proszę
-Panno łaskawa.
E.G.
Kryzys
Nie mam złota i klejnotów,
nie mam daczy poza miastem,
nie obchodzi mnie kurs walut,
ale kurs gazu i światła.
A na giełdzie nie straciłem,
bo z kryzysem dawno mieszkam.
Od lat wielu jest mi bliski
-mój przyjaciel i koleżka.
Protestować też nie będę,
bo i tak tym nic nie zmienię.
Ci, co kryzys wywołali,
już napchali swe kieszenie.
E.G.03.2009.
Dobry człowiek
Wierzą głęboko, że dobry
człowiek,
idzie prosto do nieba,
wierzę też mocno, że to
wystarczy,
nawet, gdy nie znał
spowiedzi.
Może ułomna jest moja
wiara,
bo jestem prostym
człowiekiem,
ale gdy dobro nie
ma nagrody,
to wiara w dobro się
chwieje.
E.G.13.03.2009.
Złoty
Biegł zdyszany złoty,
gonił za dolarem,
myślał, że się zrówna
i będzie miał parę.
Dolar się uśmiechał,
nawet trochę zwalniał,
czarował młodzieńca
niby piękna panna.
Zmęczył się biedaczek,
serce mu wysiadło,
pewnie się domyślił,
że zaraz upadnie.
Jedzie pogotowie,
bo pacjent w agonii,
jedzie na sygnale,
może jeszcze zdąży..
E.G.02.2009.
Jeszcze nie wiesz, w co masz
wierzyć,
jeszcze nie wiesz, kto cię
stworzył?
Ciągle szukasz swojej
drogi,
wszędzie szukasz swego
Boga.
Jeszcze nie wiesz, czy jest
dobry,
jeszcze nie wiesz, że cię
kocha?
Jeszcze jest dla ciebie
obcy,
jest daleki- gdzieś
w obłokach.
Ty też bujasz gdzieś
w obłokach,
ale kiedyś dotkniesz
ziemi,
może poznasz smak
cierpienia,
zanim cię ogarnie
ciemność?
Kto ci przyjdzie na
ratunek,
gdy nie będzie już
nikogo?
Wtedy może Go
poprosisz
i wymówisz- ratuj
Boże!
E.G. marzec 2008
Odpoczynek
Każdym dniem swój ślad
zostawiam,
w niewidocznej księdze
życia,
każdą chwilę mej
wędrówki
pewnie ktoś kiedyś
rozliczy.
Czy zasłużę swoim
wkładem
na uczciwy odpoczynek
i czy ktoś uwzględni
życie,
które było takie
trudne?
Tu, choć mogę się
odwołać,
po biadolić, ponarzekać,
a tam wyrok ostateczny.
Może dobrze, że się nie
wie,
co tam czeka-na człowieka.
E.G.02.2009.
Prośba
Udręki życia i bóle zniosę,
gdy swoją wiarę sercem
uniosę.
O to Cię bardzo pokornie
proszę
-Panno łaskawa.
E.G.
Kryzys
Nie mam złota i klejnotów,
nie mam daczy poza miastem,
nie obchodzi mnie kurs walut,
ale kurs gazu i światła.
A na giełdzie nie straciłem,
bo z kryzysem dawno mieszkam.
Od lat wielu jest mi bliski
-mój przyjaciel i koleżka.
Protestować też nie będę,
bo i tak tym nic nie zmienię.
Ci, co kryzys wywołali,
już napchali swe kieszenie.
E.G.03.2009.
Dobry człowiek
Wierzą głęboko, że dobry
człowiek,
idzie prosto do nieba,
wierzę też mocno, że to
wystarczy,
nawet, gdy nie znał
spowiedzi.
Może ułomna jest moja
wiara,
bo jestem prostym
człowiekiem,
ale gdy dobro nie
ma nagrody,
to wiara w dobro się
chwieje.
E.G.13.03.2009.
Złoty
Biegł zdyszany złoty,
gonił za dolarem,
myślał, że się zrówna
i będzie miał parę.
Dolar się uśmiechał,
nawet trochę zwalniał,
czarował młodzieńca
niby piękna panna.
Zmęczył się biedaczek,
serce mu wysiadło,
pewnie się domyślił,
że zaraz upadnie.
Jedzie pogotowie,
bo pacjent w agonii,
jedzie na sygnale,
może jeszcze zdąży..
E.G.02.2009.
Drapieżnik, Czy tam rosną kwiaty? Co Ci mogę podarować? Tęsknota
Drapieżnik
Drapieżnikiem teraz jestem;
drapię, szarpię, kąsam, kłuję,
chodzę w drogich garniturach,
czasem kogoś zakabluję.
Tylko kasa dla mnie ważna
i kompania z mego piętra,
już nie widzę tych z parteru,
nawet twarzy nie pamiętam.
Myślę już o wyższym szczeblu
i po cichu coś planuję,
tylko jak świnię podłożyć,
kiedy oni się pilnują?
E.G.2008.
Czy tam rosną kwiaty?
Powoli zdążam do swojej mety,
choć jej nie widzę na horyzoncie,
jestem ciekawy-czy za tą linią
świeci to samo kochane słońce?
Czy rosną kwiaty po tamtej stronie,
czy szumią drzewa i płynie woda,
czy jest tam miłość, która nie rani,
czy nikt nie płacze i jest swoboda?
Kto mnie powita na tamtym szlaku,
weźmie za rękę- kierunek wskaże,
a może będę błądził w ciemności
i żadnej drogi nigdy nie znajdę?
E.G.2008.
Co Ci mogę podarować?
Co Ci mogę ofiarować,
gdy zimowe wiatry wieją?
Wezmę twoje chłodne ręce
i oddechem je ogrzeje.
Co Ci mogę podarować,
gdy narzekasz na ból głowy?
Mogę szczerze cię przytulić
i pocieszyć ciepłym słowem.
Jak Ci mogę podziękować,
za spędzone ze mną lata?
Może słowa te zastąpią
niepodarowane kwiaty.
E.G.2008.
Tęsknota
Jakaś siła mną kieruje,
kiedy słyszę pewne dźwięki,
moje serce się otwiera
na słowa zwykłej piosenki?
Wtedy chciałbym powędrować,
poszybować z tą melodią,
albo płynąć pod żaglami,
wypatrywać swego lądu.
Budzi się we mnie tęsknota,
za tym, czego nie poznałem,
może są to krajobrazy,
które kiedyś w snach bywały?
Czasem widzę pewne miejsca,
które są mi dziwnie bliskie,
wtedy szukam moich śladów
na nieznanym mi siedlisku.
E.G.2008.
Drapieżnikiem teraz jestem;
drapię, szarpię, kąsam, kłuję,
chodzę w drogich garniturach,
czasem kogoś zakabluję.
Tylko kasa dla mnie ważna
i kompania z mego piętra,
już nie widzę tych z parteru,
nawet twarzy nie pamiętam.
Myślę już o wyższym szczeblu
i po cichu coś planuję,
tylko jak świnię podłożyć,
kiedy oni się pilnują?
E.G.2008.
Czy tam rosną kwiaty?
Powoli zdążam do swojej mety,
choć jej nie widzę na horyzoncie,
jestem ciekawy-czy za tą linią
świeci to samo kochane słońce?
Czy rosną kwiaty po tamtej stronie,
czy szumią drzewa i płynie woda,
czy jest tam miłość, która nie rani,
czy nikt nie płacze i jest swoboda?
Kto mnie powita na tamtym szlaku,
weźmie za rękę- kierunek wskaże,
a może będę błądził w ciemności
i żadnej drogi nigdy nie znajdę?
E.G.2008.
Co Ci mogę podarować?
Co Ci mogę ofiarować,
gdy zimowe wiatry wieją?
Wezmę twoje chłodne ręce
i oddechem je ogrzeje.
Co Ci mogę podarować,
gdy narzekasz na ból głowy?
Mogę szczerze cię przytulić
i pocieszyć ciepłym słowem.
Jak Ci mogę podziękować,
za spędzone ze mną lata?
Może słowa te zastąpią
niepodarowane kwiaty.
E.G.2008.
Tęsknota
Jakaś siła mną kieruje,
kiedy słyszę pewne dźwięki,
moje serce się otwiera
na słowa zwykłej piosenki?
Wtedy chciałbym powędrować,
poszybować z tą melodią,
albo płynąć pod żaglami,
wypatrywać swego lądu.
Budzi się we mnie tęsknota,
za tym, czego nie poznałem,
może są to krajobrazy,
które kiedyś w snach bywały?
Czasem widzę pewne miejsca,
które są mi dziwnie bliskie,
wtedy szukam moich śladów
na nieznanym mi siedlisku.
E.G.2008.
Otwórz serce, Rozmyślania wiosenne, Powiew wiosny, Co zostało? Wiosna
Otwórz serce
My śpiewamy, a ty milczysz,
smutne są też twoje słowa,
przez te lata ból wymazał
z twej pamięci lekcję śpiewu.
Czy to miłość jeszcze boli,
choć po ranach nie ma śladów,
może inne dawne sprawy,
sen normalny odbierają?
Otwórz serce-przyjacielu,
pokaż ludziom swoje dłonie,
może będzie trochę boleć,
ale sny będą spokojne.
Wtedy inny świat zobaczysz:
piękne kwiaty, słońce, drzewa,
wtedy poznasz nowe życie
w którym chce się śpiewać.
E.G. 2008.
Rozmyślania wiosenne
Kocham piękne dni majowe,
ostre słońce, świergot ptaków,
kocham wtedy obcych ludzi,
widzę dużo więcej braci.
Słońce budzi nowe życie,
zakończyło sen zimowy,
a dziewczęta pięknym strojem,
powodują zawrót głowy.
Obserwuję ruch uliczny,
jak na filmie przyśpieszonym,
ludzie biegną tak jak mrówki,
nadrabiają dni stracone.
Naraz słońce się schowało,
wyszła szarość na ulicę,
jakaś chmura zasłoniła
uśmiechy w całej dzielnicy.
E.G.2008.
Powiew wiosny
To nic, że czas rozjaśnił
na głowie twoje włosy,
naznaczył bruzdą czoło,
przygasił smutne oczy.
Lecz jednak coś zostawił,
dla ciebie- to zatrzymał;
wspomnienia jednej wiosny
i śmiech młodej dziewczyny.
To nic, że nic nie wyszło
z tamtych, naiwnych marzeń,
lecz one ciągle żyją,
choć znikły kalendarze.
Wiele wspomnień umknęło,
zginęło gdzieś po drodze,
lecz powiew jednej wiosny,
do ciebie wciąż przychodzi.
E.G. kwiecień 2008.
Co zostało?
Co zostało z dawnych marzeń,
które są w mojej pamięci?
Może uśmiech jest podobny,
oraz moje dobre chęci?
Co zostało z tych obrazów,
które często przypominam?
Małe drzewka w górę poszły,
a ja się do ziemi zginam.
Co zostało z tych sylwetek,
które dawną miłość budzą?
Piękno znikło, został smutek,
-często nie poznaję ludzi.
Co bym zmienił w swoim życiu,
gdybym jeszcze się narodził?
Chciałbym zmienić tylko siebie
i mieć więcej dni "pogodnych".
E.G. marzec 2008
Wiosna
Czuję pierwszy powiew wiosny,
bo już wiatr inaczej śpiewa,
widzę też zielone pąki
na gałązkach moich drzewek.
Budzi mnie wesołe słońce,
uciekają sny zimowe,
powracają młode myśli
i znikają bóle głowy.
Może się wybiorę w podróż
i pochodzę po Beskidach,
wchłonę górski zapach lasu,
na polance się położę.
Jeszcze jestem, czuję życie,
gdy wędruję górskim szlakiem,
kocham tamte krajobrazy
i zazdroszczę wtedy ptakom.
E.G. marzec 2008.
My śpiewamy, a ty milczysz,
smutne są też twoje słowa,
przez te lata ból wymazał
z twej pamięci lekcję śpiewu.
Czy to miłość jeszcze boli,
choć po ranach nie ma śladów,
może inne dawne sprawy,
sen normalny odbierają?
Otwórz serce-przyjacielu,
pokaż ludziom swoje dłonie,
może będzie trochę boleć,
ale sny będą spokojne.
Wtedy inny świat zobaczysz:
piękne kwiaty, słońce, drzewa,
wtedy poznasz nowe życie
w którym chce się śpiewać.
E.G. 2008.
Rozmyślania wiosenne
Kocham piękne dni majowe,
ostre słońce, świergot ptaków,
kocham wtedy obcych ludzi,
widzę dużo więcej braci.
Słońce budzi nowe życie,
zakończyło sen zimowy,
a dziewczęta pięknym strojem,
powodują zawrót głowy.
Obserwuję ruch uliczny,
jak na filmie przyśpieszonym,
ludzie biegną tak jak mrówki,
nadrabiają dni stracone.
Naraz słońce się schowało,
wyszła szarość na ulicę,
jakaś chmura zasłoniła
uśmiechy w całej dzielnicy.
E.G.2008.
Powiew wiosny
To nic, że czas rozjaśnił
na głowie twoje włosy,
naznaczył bruzdą czoło,
przygasił smutne oczy.
Lecz jednak coś zostawił,
dla ciebie- to zatrzymał;
wspomnienia jednej wiosny
i śmiech młodej dziewczyny.
To nic, że nic nie wyszło
z tamtych, naiwnych marzeń,
lecz one ciągle żyją,
choć znikły kalendarze.
Wiele wspomnień umknęło,
zginęło gdzieś po drodze,
lecz powiew jednej wiosny,
do ciebie wciąż przychodzi.
E.G. kwiecień 2008.
Co zostało?
Co zostało z dawnych marzeń,
które są w mojej pamięci?
Może uśmiech jest podobny,
oraz moje dobre chęci?
Co zostało z tych obrazów,
które często przypominam?
Małe drzewka w górę poszły,
a ja się do ziemi zginam.
Co zostało z tych sylwetek,
które dawną miłość budzą?
Piękno znikło, został smutek,
-często nie poznaję ludzi.
Co bym zmienił w swoim życiu,
gdybym jeszcze się narodził?
Chciałbym zmienić tylko siebie
i mieć więcej dni "pogodnych".
E.G. marzec 2008
Wiosna
Czuję pierwszy powiew wiosny,
bo już wiatr inaczej śpiewa,
widzę też zielone pąki
na gałązkach moich drzewek.
Budzi mnie wesołe słońce,
uciekają sny zimowe,
powracają młode myśli
i znikają bóle głowy.
Może się wybiorę w podróż
i pochodzę po Beskidach,
wchłonę górski zapach lasu,
na polance się położę.
Jeszcze jestem, czuję życie,
gdy wędruję górskim szlakiem,
kocham tamte krajobrazy
i zazdroszczę wtedy ptakom.
E.G. marzec 2008.
Już nie dla mnie, Kochaj mnie, Zostań dłużej z nami, Poeta, Wasze zdrowie
Już nie dla mnie
Już nie dla mnie ta muzyka,
ani taniec z piękną damą,
nie poczuję Twego serca,
w romantycznym tangu.
Już nie dla mnie sny majowe;
twarze dziewcząt, piękne plaże,
teraz w nich są czarne chmury
z zimnym deszczem, gradem.
Czasem słońce mnie odwiedza,
jakby chciało dać nagrodę,
za te wszystkie stare bóle,
zsyła w darze dni pogodne.
E.G.11.2009.
Kochaj mnie
Kochaj mnie gorąco,
kiedy wstają zorze,
kochaj w blasku
słońca
i o nocnej porze.
Kochaj w starym lesie,
na zielonej łące,
wśród wiosennych
kwiatów,
kochaj mnie gorąco.
Kochaj jak kochankę,
albo swoją żonę,
jak niewinne
dziewczę
lub też nieznajomą.
Kochaj całe życie
do późnej starości,
kochaj mnie,
bo życie
gaśnie bez miłości.
E.G.2008.
Zostań dłużej z nami
Piękny miesiąc szybko mija,
jak rumieniec młodej panny,
zapach bzu i piękno kwiatów,
już nam mówi o rozstaniu.
Dni mijają coraz szybciej,
ktoś je goni bicza trzaskiem,
to, co piękne szybko ginie,
a brzydota nie chce zgasnąć.
Zostań dłużej piękna panno,
nie odbieraj tych poranków,
które starców szybko budzą,
i skracają sen kochankom.
Pory roku są jak życie,
każda biegnie swoim torem,
tak jak liście mego drzewa,
oznaczają czas kolorem..
E.G.2008.
Poeta
Chciałbym pisać słodkie wiersze,
z piękną muzą spacerować,
spijać z życia boski nektar,
i się pracą nie przejmować.
Chciałbym pisać o miłości,
chwalić woń i piękno kwiatów,
chciałbym opisywać życie,
gdzie Abel wybacza bratu..
Marny jest ze mnie poeta:
stoję twardo na tej ziemi,
widzę coraz więcej brudu,
nieprawości i cierpienia.
Pewnie nigdy nie ulecę;
powędruję z obłokami
i nie wejdę do poezji,
przeznaczonej dla
wybranych.
E.G.2008.
Wasze zdrowie
Wasze zdrowie-przyjaciele,
trzeba wypić, po co czekać?
-Tej wódeczki kilka miarek,
w górę serca- czas ucieka.
Jedna noga-nie wypada,
czas podeprzeć drugą nogę,
teraz można złapać oddech,
porozmawiać o pogodzie.
Zresztą, po co nam pogoda,
gdy kobiety przy nas siedzą,
z każdą chwilą są ładniejsze
-zdrowie kobiet, dobre śledzie.
Za co teraz wypijemy,
bo już mi się język plącze?
Marzy mi się sen na trawce,
może być nawet na łące.
E.G.2008.
Już nie dla mnie ta muzyka,
ani taniec z piękną damą,
nie poczuję Twego serca,
w romantycznym tangu.
Już nie dla mnie sny majowe;
twarze dziewcząt, piękne plaże,
teraz w nich są czarne chmury
z zimnym deszczem, gradem.
Czasem słońce mnie odwiedza,
jakby chciało dać nagrodę,
za te wszystkie stare bóle,
zsyła w darze dni pogodne.
E.G.11.2009.
Kochaj mnie
Kochaj mnie gorąco,
kiedy wstają zorze,
kochaj w blasku
słońca
i o nocnej porze.
Kochaj w starym lesie,
na zielonej łące,
wśród wiosennych
kwiatów,
kochaj mnie gorąco.
Kochaj jak kochankę,
albo swoją żonę,
jak niewinne
dziewczę
lub też nieznajomą.
Kochaj całe życie
do późnej starości,
kochaj mnie,
bo życie
gaśnie bez miłości.
E.G.2008.
Zostań dłużej z nami
Piękny miesiąc szybko mija,
jak rumieniec młodej panny,
zapach bzu i piękno kwiatów,
już nam mówi o rozstaniu.
Dni mijają coraz szybciej,
ktoś je goni bicza trzaskiem,
to, co piękne szybko ginie,
a brzydota nie chce zgasnąć.
Zostań dłużej piękna panno,
nie odbieraj tych poranków,
które starców szybko budzą,
i skracają sen kochankom.
Pory roku są jak życie,
każda biegnie swoim torem,
tak jak liście mego drzewa,
oznaczają czas kolorem..
E.G.2008.
Poeta
Chciałbym pisać słodkie wiersze,
z piękną muzą spacerować,
spijać z życia boski nektar,
i się pracą nie przejmować.
Chciałbym pisać o miłości,
chwalić woń i piękno kwiatów,
chciałbym opisywać życie,
gdzie Abel wybacza bratu..
Marny jest ze mnie poeta:
stoję twardo na tej ziemi,
widzę coraz więcej brudu,
nieprawości i cierpienia.
Pewnie nigdy nie ulecę;
powędruję z obłokami
i nie wejdę do poezji,
przeznaczonej dla
wybranych.
E.G.2008.
Wasze zdrowie
Wasze zdrowie-przyjaciele,
trzeba wypić, po co czekać?
-Tej wódeczki kilka miarek,
w górę serca- czas ucieka.
Jedna noga-nie wypada,
czas podeprzeć drugą nogę,
teraz można złapać oddech,
porozmawiać o pogodzie.
Zresztą, po co nam pogoda,
gdy kobiety przy nas siedzą,
z każdą chwilą są ładniejsze
-zdrowie kobiet, dobre śledzie.
Za co teraz wypijemy,
bo już mi się język plącze?
Marzy mi się sen na trawce,
może być nawet na łące.
E.G.2008.
Przyjacielu, Ktoś mi wolność podarował, Oj zatańczyłbym, Może się spotkamy, Szukam,
Przyjacielu
Nie zazdrościsz mi bogactwa,
bo go nigdy nie zaznałem,
nie zazdrościsz ładnej żony,
bo przeciętne się trafiały..
Zdrowia pewnie nie zazdrościsz,
bo tak samo mam go mało.
W czasie wojny świat ujrzałem
i z niej ślady pozostały.
Czego możesz mi zazdrościć?
-gdy podobnie nam się żyje.
Może tylko tej drobnostki
że się jeszcze czasem śmieję.
E.G.06.2009.
Ktoś mi wolność podarował
Ktoś mi wolność podarował,
zamazując kolor szary,
i na niego rzucił błękit,
piękny kolor moich marzeń.
Ktoś mi słońce podarował,
piękne kwiaty, pory roku,
Ktoś obdarzył mnie rozumem,
tylko po to, bym Go kochał.
Lecz nie zawsze widzę słońce
-czasem cień pokrywa niebo,
Wszystkie gwiazdki się chowają,
jakiś głos "Adama" woła.
Wtedy zerkam w swe sumienie,
pochylając nisko głowę
i kolejny raz przepraszam
za swe grzechy-Pana Boga..
E.G.06.2009.
Oj zatańczyłbym
Oj, zatańczyłbym raz jeszcze,
z Tobą piękna wczesną wiosną
i wyjmował ździebła trawy,
zaplątane w twoich włosach.
Oj, zatańczyłbym raz jeszcze
z Tobą dziewczę pełnym latem,
zawirował w pełnym słońcu,
odurzony twym zapachem.
Oj, przytuliłbym Cię jeszcze
nawet deszczową jesienią,
wygnał smutek z tego domu,
przed zimnym wiatrem osłonił.
E.G. 08. 09.
Może się spotkamy
Może kiedyś się spotkamy,
wtedy wezmę Twoją rękę,
posiedzimy pomilczymy,
posłuchamy bicia serca.
Słowa nam są niepotrzebne,
gdy będziemy sami.
Nasze myśli niech się tulą,
zostaną nieznane.
E.G. 09.2009.
Szukam
Szukam uśmiechu na Twojej
twarzy
i tego ciepła, którym mnie
darzysz.
Szukam w pamięci dawnych
obrazów,
gdy ktoś mnie tulił, głaskał
po twarzy.
Pewnie tak było, gdy byłem
mały
lecz te wspomnienia gdzieś
uleciały.
Za to pamiętam-kiedy
płakałem,
gdy byłem głodny-kiedy
się bałem.
Może, dlatego na stare
lata,
szukam wśród ludzi
swego brata.
E.G.10.2009.
Nie zazdrościsz mi bogactwa,
bo go nigdy nie zaznałem,
nie zazdrościsz ładnej żony,
bo przeciętne się trafiały..
Zdrowia pewnie nie zazdrościsz,
bo tak samo mam go mało.
W czasie wojny świat ujrzałem
i z niej ślady pozostały.
Czego możesz mi zazdrościć?
-gdy podobnie nam się żyje.
Może tylko tej drobnostki
że się jeszcze czasem śmieję.
E.G.06.2009.
Ktoś mi wolność podarował
Ktoś mi wolność podarował,
zamazując kolor szary,
i na niego rzucił błękit,
piękny kolor moich marzeń.
Ktoś mi słońce podarował,
piękne kwiaty, pory roku,
Ktoś obdarzył mnie rozumem,
tylko po to, bym Go kochał.
Lecz nie zawsze widzę słońce
-czasem cień pokrywa niebo,
Wszystkie gwiazdki się chowają,
jakiś głos "Adama" woła.
Wtedy zerkam w swe sumienie,
pochylając nisko głowę
i kolejny raz przepraszam
za swe grzechy-Pana Boga..
E.G.06.2009.
Oj zatańczyłbym
Oj, zatańczyłbym raz jeszcze,
z Tobą piękna wczesną wiosną
i wyjmował ździebła trawy,
zaplątane w twoich włosach.
Oj, zatańczyłbym raz jeszcze
z Tobą dziewczę pełnym latem,
zawirował w pełnym słońcu,
odurzony twym zapachem.
Oj, przytuliłbym Cię jeszcze
nawet deszczową jesienią,
wygnał smutek z tego domu,
przed zimnym wiatrem osłonił.
E.G. 08. 09.
Może się spotkamy
Może kiedyś się spotkamy,
wtedy wezmę Twoją rękę,
posiedzimy pomilczymy,
posłuchamy bicia serca.
Słowa nam są niepotrzebne,
gdy będziemy sami.
Nasze myśli niech się tulą,
zostaną nieznane.
E.G. 09.2009.
Szukam
Szukam uśmiechu na Twojej
twarzy
i tego ciepła, którym mnie
darzysz.
Szukam w pamięci dawnych
obrazów,
gdy ktoś mnie tulił, głaskał
po twarzy.
Pewnie tak było, gdy byłem
mały
lecz te wspomnienia gdzieś
uleciały.
Za to pamiętam-kiedy
płakałem,
gdy byłem głodny-kiedy
się bałem.
Może, dlatego na stare
lata,
szukam wśród ludzi
swego brata.
E.G.10.2009.
Przed Wielkim Sędzią, Wolna Panna, Zazdroszczę ptakom, Tesknię
Przed Wielkim Sędzią
Nigdy nie byłem żadnym
herosem,
nie dostawałem medali.
W życiu najczęściej szedłem
pod górę
i rzadko ktoś mnie chwalił.
Co mogę dodać w swojej
obronie,
przed tak Wysokim Sądem?
Mogę pokazać zniszczone
dłonie
i serce swe zmęczone..
E.G.04.2009.
Wolna Panna
Już dojrzałaś moja Polsko
niby piękna panna,
bo dwadzieścia lat minęło,
odkąd jesteś wolna.
Lepiej rutkę siać w ogródku,
niż dać rękę bez miłości
i poślubić smutek.
Wielu szepcze miłe słówka,
jak naiwnej pannie,
obiecują złote góry,
gdy do ślubu staniesz.
Co zostało z tamtych marzeń?
Które wstyd wspominać.
Stara panna wciąż jest wolna,
ale czy szczęśliwa?
E.G.05.2009.
Zazdroszczę Ptakom
Po raz kolejny witałem
Wiosnę
swymi zmysłami i swoim
ciałem.
-Chyba już dla mnie zmysły
ważniejsze,
chociaż i ciału by się
przydało.
Ptaszek zakłada nową
rodzinę,
na którymś drzewie przy
moim oknie,
później ta miłość z wiatrem
odpłynie,
a inna będzie już w nowym
roku.
Może, dlatego nie chcę być
ptakiem,
ale zazdroszczę im ptasich
lotów,
częstych podróży, poznanych
krajów,
jednak najbardziej- pięknych
widoków.
E.G.05.2009.
Tęsknię
Tęsknię do tych ulic:
kulawych chodników,
pompy w starym rynku
i swych rówieśników.
Tęsknię do wieczoru:
swojej pierwszej randki,
tęsknie do dziewczyny,
całusów na ganku..
Tęsknię do zabawy
w drewnianej remizie,
i tych odprowadzeń
po piaszczystej drodze.
Tęsknię do młodości:
zapomnianej biedy,
mojej pierwszej pracy
- nawet do "pochodu".
E.G. 05. 2009.
Nigdy nie byłem żadnym
herosem,
nie dostawałem medali.
W życiu najczęściej szedłem
pod górę
i rzadko ktoś mnie chwalił.
Co mogę dodać w swojej
obronie,
przed tak Wysokim Sądem?
Mogę pokazać zniszczone
dłonie
i serce swe zmęczone..
E.G.04.2009.
Wolna Panna
Już dojrzałaś moja Polsko
niby piękna panna,
bo dwadzieścia lat minęło,
odkąd jesteś wolna.
Lepiej rutkę siać w ogródku,
niż dać rękę bez miłości
i poślubić smutek.
Wielu szepcze miłe słówka,
jak naiwnej pannie,
obiecują złote góry,
gdy do ślubu staniesz.
Co zostało z tamtych marzeń?
Które wstyd wspominać.
Stara panna wciąż jest wolna,
ale czy szczęśliwa?
E.G.05.2009.
Zazdroszczę Ptakom
Po raz kolejny witałem
Wiosnę
swymi zmysłami i swoim
ciałem.
-Chyba już dla mnie zmysły
ważniejsze,
chociaż i ciału by się
przydało.
Ptaszek zakłada nową
rodzinę,
na którymś drzewie przy
moim oknie,
później ta miłość z wiatrem
odpłynie,
a inna będzie już w nowym
roku.
Może, dlatego nie chcę być
ptakiem,
ale zazdroszczę im ptasich
lotów,
częstych podróży, poznanych
krajów,
jednak najbardziej- pięknych
widoków.
E.G.05.2009.
Tęsknię
Tęsknię do tych ulic:
kulawych chodników,
pompy w starym rynku
i swych rówieśników.
Tęsknię do wieczoru:
swojej pierwszej randki,
tęsknie do dziewczyny,
całusów na ganku..
Tęsknię do zabawy
w drewnianej remizie,
i tych odprowadzeń
po piaszczystej drodze.
Tęsknię do młodości:
zapomnianej biedy,
mojej pierwszej pracy
- nawet do "pochodu".
E.G. 05. 2009.
Subskrybuj:
Posty (Atom)